Mijn konijn

,,Mijn konijn kan verschrikkelijk knoeien

of liever gezegd: hij kan niet niet knoeien.

In minder dan geen tijd zit de menukaart

onder de soep doordat hij daar met zijn stompe

staartje in gekwispeld heeft. Hij gaat altijd

achterstevoren op zijn stoel zitten om te zien

wie er nog meer binnenkomt, en wie er al is.

Als hij dan iemand blijkt te kennen begint hij

van de pret te kwispelen, of van opwinding,

daar wil ik af wezen. Dan denk ik: ik neem hem

nooit meer mee uit eten maar goede voornemens

vergeet je het eerst, vooral als je zo verliefd bent

als ik ben. Was. Ben. Staat er op de kaart

Hollandse garnalen dan kan hij wel drie keer

dezelfde vraag herhalen: zijn het écht Hollandse

garnalen? Dat de kelner hem niet meteen

de deur wijst is prijzenswaardig.

Ik vind dat hij zich niet zo druk moet maken

en herinner hem aan de hongerige konijnen

in Australië (om van de rest van de wereld

maar niet te spreken) en dat die heus niet zeuren

over garnalen en die hun herkomst. Eigenlijk

zou ik altijd een stoffer en blik in mijn tas

moeten hebben om de kruimels onder zijn stoel

op te vegen. Nou ja.

Zoals degenen onder de lezers

die zelf ervaring hebben met konijnen

zeker weten: de irritaties hopen zich op.

Het ergste werd wel het conflict

over de manchetknopen. Ik wil niet

dat hij denkt dat ik álles vertel, dus

– stel dat hij dit onder ogen krijgt –

ik zwijg er verder over. Maar nooit

meer zal ik winkel in winkel

uit lopen om manchetknopen

te kopen voor hem of enig ander

eigengereid, ijdel – nou ja zand erover.

Mijn vriendin zit al weken zonder konijnen

ik denk: weet je wat

ik leen haar het mijne.''