De vis en zijn water

Een vis, verveeld door het geklater

van zijn zo zeer omringend water,

besloot uit wraak eens te proberen

het negatief te definiëren.

,,Ik weet'', riep hij, ,,dat ik je ken

als dat wat ik precies niet ben!''

Het water lachte: ,,Onnozel dier!

Dat geldt alleen voor nu en hier!''

Maar de vis wilde niets horen,

riep: ,,Ik zal je eens doorboren!''

en zwom uit alle vissenmacht

pal tegen stroom en zwaartekracht,

schuim en kou en kiezelhelling,

waterval en stroomversnelling.

Ach als die vis had kunnen lezen

dan wist hij nu een zalm te wezen

en dat het niet om nat en haat

maar enkel om geslachtsdrift gaat.

Plotseling, als in vogelvlucht,

vloog hij eindelijk door de lucht.

Stuk scheurden lange lappen huid en

zijn bloed liep hongerig naar buiten,

al zijn zaad spoot uit zijn buik en

dat kon die beer ook best gebruiken.

MORAAL:

Doe maar nooit flink en openbaar en

blijf liever binnen om te paren.

OF:

Leer de wonderen waar elk zaad

en elke eicel uit bestaat,

dan wint de liefde het van de haat.

    • Leo Vroman