Kahlo's leven als avonturenroman

Als de jonge Frida Kahlo het tramongeluk krijgt dat haar blijvend zal beschadigen en dat bepalend zal blijken voor het kunstenaarschap van de Mexicaanse schilderes, dan laat regisseuse Julie Taymor een vogel uit haar hand ontsnappen. Dit meestal voor de dood gebruikte symbool betekent bij haar het leven: de bevrijding van de artistieke ziel. Net als in de meeste filmische kunstenaarsbiografieën worstelt ook Taymor met de manieren waarop leven en werk van de vooral na haar dood als een van de grootste kunstenaressen van de twintigste eeuw erkende Kahlo zich tot elkaar verhouden. Veel aandacht gaat naar haar leven, dat leest als een avonturenroman. Kahlo huwde schilder Diego Rivera (gespeeld als een explosieve brombeer door Alfred Molina), verkeerde veelvuldig in marxistische kunstenaarskringen, sliep met Trotski en Josephine Baker en werd voortgedreven door een opstandig temperament. Daartegenover staat het verhaal van de vele, stille, verstikkende uren die zij ten gevolge van het ongeluk in bed moest doorbrengen, of in een gipsen korset, geplaagd door gillende pijnen. Daar openbaarde zich een artistiek onuitputtelijk schemergebied, lijkt de visie van Taymor op Frida's kunstenaarschap. Daar roept Taymor de hulp in van magisch-realistisch aandoende dromen en visioenen. Een van die animaties werd ontworpen door de Engelse gebroeders Quay.

Taymor regisseerde eerder het vooruitstrevende Titus, naar William Shakespeare, en op dezelfde theatraal-losse en soms ergerlijk-zelfverzekerde wijze beschouwt ze Frida als een varkentje dat ze wel eens even zal wassen. Zelfs de scènes die laten zien dat Frida lange tijd niets anders kon tekenen dan haar eigen voeten en tenen of haar eigen gezicht, weerkaatst in een spiegel boven het bed, barsten van de energie. Salma Hayek, die griezelig echt op de schilderes mocht lijken (wel met doorlopende wenkbrauwen, maar niet met snorretje), stampt en gilt en rent en laat haar ogen vuur spuwen.

De historische ironie dat Frida, die haar hele leven achter de massieve Rivera verdween, nu het kunstenaarsschap van haar man volledig heeft overschaduwd, is slechts een van de nuances die in de film ontbreekt. Haar worstelingen waren voor Taymor enkel dramatisch interessant, in plaats van ook nog artistiek, biografisch, laat staan existentieel. Dat kan te maken hebben met de vele schrijvers die het script bewerkten, terwijl het project jarenlang op realisatie wachtte. Mexico is prachtig door Taymors ogen: blauw, roze, vol cactussen en aapjes. Niet voor niets lijkt het op een van Frida's schilderijen. En vaker lijkt het op een ansichtkaart, van ver weg en vroeger. Daar kan van alles op geschreven staan, want Taymor laat de toeschouwer er niet echt arriveren.

Frida. Regie: Julie Taymor. Met: Salma Hayek, Alfred Molina, Valeria Golino, Mía Maestro, Diego Luna, Ashley Judd, Antonio Banderas, Geoffrey Rush, Edward Norton. In 8 bioscopen