Ziektekostenverzekering

Margo Trappenburg zet in haar column over een nieuwe ziektekostenverzekering (NRC Handelsblad, 24 januari) helder uiteen dat het kabinet moet kiezen voor óf een publiekrechtelijke basisverzekering (mét acceptatieplicht en verevening, solidariteit in de premiestelling tussen jong en oud en tussen ziek en gezond, en overheidsbemoeienis met het verzekerde pakket) óf een volledig particulier stelsel zonder dit alles.

Andere varianten (zoals de keus van het huidige kabinet: een mengvorm van particulier en overheidsbemoeienis) zijn binnen de Europese Unie niet toegestaan. Het tweede paarse kabinet heeft dat al duidelijk vastgesteld in zijn nota over een nieuw zorgstelsel (Vraag aan Bod, 2001). De Landsadvocaat heeft het recent nog eens bevestigd.

De derde mogelijkheid (geen nieuwe ziektekostenverzekering) verwerpt Trappenburg ook, met als argument dat de overheid in de huidige situatie wel kan ingrijpen in het ziekenfondspakket, maar niet in de particuliere polissen. Er is echter nog een belangrijke reden om het huidige systeem te verlaten. Wie chronisch ziek is, of erfelijk belast, en zich particulier moet verzekeren, hoeft niet geaccepteerd te worden door een verzekeraar. Door het ontbreken van een acceptatieplicht kunnen particulier verzekerden met een hoog ziekterisico ook nauwelijks van verzekeraar wisselen. Met de toenemende kennis over erfelijke aanleg voor bepaalde ziekten zal dit probleem alleen maar groter worden. Ook daarom moeten we zo snel mogelijk naar één gelijke basisverzekering voor iedereen, mét acceptatieplicht en daarmee mét keuzevrijheid voor de burger.