Rouw

Geïmponeerd staarde ik gisteren naar de pagina rouwadvertenties in De Telegraaf. Drieëntwintig advertenties telde ik voor Heineken-ontvoerder Cor van Hout. ,,Drie-en-twintig'', herhaalde ik nog eens hardop.

,,Ja'', zei mijn vrouw aan het ontbijt, terwijl ze me net te vlug af was bij het veroveren van de laatste beschuit, ,,daar zul jij nooit aan kunnen tippen.''

,,Ik mag toch wel aannemen dat jij na mijn dood minstens de volgende tekst wilt plaatsen'', zei ik, en ik las niet zonder pathos de advertentie van `De Neus' voor: ,,Alles is nu verleden. Alleen de dierbare herinnering aan hoe het was blijft.''

,,Dat ligt er maar aan wat me nog te wachten staat'', zei ze, nog een beetje slaperig. ,,Kijk, die Neus heeft vast heel mooie dingen met Cor van Hout beleefd. Ze zullen wel samen die ontvoering van Heineken hebben uitgevoerd.''

,,Had ik soms ook zoiets moeten doen?'' vroeg ik, een tikkeltje nijdig. Zulke spontane conversaties op de nuchtere maag kunnen opeens volledig uit de rails lopen en de rest van de dag mis je dan voortdurend de trein van de goede verstandhouding.

,,Nou, je hebt zelfs geen poging gedaan om mij te ontvoeren, toen mijn ouders moeilijk deden'', zei ze. ,,En ik weet zeker dat je een ontvoering zó onhandig zou hebben gedaan dat we al op de hoek van de straat waren gepakt.''

Ik zweeg even om mijn troepen te hergroeperen, maar ze liet me geen tijd. ,,Wat je ook van die Heineken-ontvoerders kunt zeggen'', zei ze, ,,zij stonden wél hun mannetje.''

,,Het was nogal een kunst om een weerloze...''

,,En ze hadden lak aan alles'', ging ze bewonderend verder. ,,Ik heb wel eens gelezen dat ze in het Marriott Hotel een groot feest hebben gegeven voor Van Hout toen hij zijn straf had uitgezeten. En weet je wat ze op dat feest speelden? De tune Heerlijk. Helder. Heineken.'' Ze pauzeerde even en zei toen met het nodige dédain: ,,Zou jij dat gedurfd hebben?''

,,Ik zou het niet gewild hebben'', zei ik nuffig.

We zwegen. Ik voelde me bedreigd, zou J.J. Voskuil nu schrijven. Ik spelde de rouwpagina verder uit en waagde me luidkeels aan een ander citaat: ,,Soms is het beter iets moois te verliezen dan het nooit te hebben gehad.''

,,Weet je wat nóg beter is?'' vroeg mijn vrouw streng. ,,Om iets moois niet te verliezen.'' Toen ging ze afruimen.

Even later belandde ik bij de onderste advertentie van Peter R. de Vries. ,,Moet je horen'', riep ik naar de keuken. ,,De Vries schrijft: `De meest bijzondere man die ik in mijn leven heb ontmoet is dood. Misdaad bracht ons samen, misdaad trok ons uit elkaar. Ik zal onze vriendschap nooit vergeten, Cor. Ik zal je ontzettend missen.'''

,,Dat bedoel ik nou'', zei mijn vrouw. ,,Zoiets zul jij nou nooit bereiken dat een onafhankelijke misdaadjournalist als De Vries een gevoelvolle rouwadvertentie voor jou plaatst. Jij kunt alleen maar ruzie maken met zulk soort mensen.''

Ik knikte. Er zat iets in. Kon ik mijn leven nog beteren? Zou er iets zijn waarmee ik de liefde en bewondering van mensen als Peter R. de Vries alsnog zou kunnen winnen?

Ik klom naar de zolder, haalde mijn kogelvrije vest te voorschijn en ging op stap.