Een wees betaalt haar eigen bruidsschat

De Indiase schoonmaakster Rinki leende geld voor haar bruidsschat, maar durfde geen geld te vragen toen haar gezondheid op het spel stond. Een bruidsschat komt nu eenmaal voor de gezondheid.

Rinki is een slim weeskind. Nou ja, kind, ze is inmiddels 23 en eigenlijk ook niet echt wees. Haar ongehuwde moeder liet haar achter bij familieleden in een sloppenwijk in Delhi en vertrok als werkster naar het Midden-Oosten, naar Koeweit of Dubai; Rinki weet het niet precies en het kan haar niet schelen ook.

Maar tegen de pater van het plaatselijke `convent' was het handiger om zich als `wees' op te geven, omdat dat een iets eervollere omstandigheid is dan een door een lichtzinnige vrouw achtergelaten kind.

Rinki was twaalf toen ze naar de kerk stapte, waar ze haar leerden lezen en schrijven – maar dat was niet de reden waar ze het om deed.

Belangrijker was dat je ook Engels leerde spreken en dan kom je in dit land ergens: werken bij buitenlanders is beter betaald, maar je moet daarvoor een woordje Engels kunnen.

Rinki was helaas niet erg taalgevoelig, waardoor ze zich nergens anders voor kon opgeven dan als schoonmaakster. Maar goed, daar zat ook brood in en ze begon bij een Franse familie op 16-jarige leeftijd (ze jokte dat ze 18 was) en kwam na hun vertrek drie jaar later, dankzij de goede aanbevelingsbrief, bij een Zweedse familie.

Maar er komt een tijd dat je verder moet in het leven, wat in India voor een jonge vrouw betekent: trouwen. Maar hoe te trouwen als wees en als christen als je juist verliefd bent op een mooie hindoejongen met een fijne, dunne snor? Hij kwam gelukkig uit een liberale hindoefamilie die wel begreep dat ze om strategische redenen was bekeerd, maar ja, een bruidsschat, de beruchte Indiase dowry, was wel noodzakelijk.

Ze moest het niet opvatten als een bruidsschat, zeiden de ouders van haar geliefde, ze mocht gewoon gouden sieraden voor zichzelf meenemen en in haar eigen kastje bewaren, als de waarde van al die sieraden maar rond de 40.000 rupees (ongeveer 800 euro) lag.

Dat zeiden de ouders misschien niet zozeer omdat ze zo liberaal waren, maar omdat er sinds 1961 een wet tegen de bruidsschat bestaat waardoor je voor zes maanden in de gevangenis terecht kunt komen door er naar te vragen. En ach, ook al waren het háár gouden sieraden in háár kastje, het was deel van het familiekapitaal.

Maar hoe kom je als eenvoudig schoonmaakster aan 40.000 rupees, als je per maand maar 4.000 verdient? Dat wordt lang sparen en anders: lenen. Rinki werkte inmiddels bij een Finse familie en ze wist van collega's dat het altijd wel handig is om geld bij je werkgevers te lenen en maandelijks een klein bedrag af te lossen. Je kunt dan namelijk niet makkelijk ontslagen worden, omdat de werkgever zijn geld dan kwijt is.

Je moet wel extra je best doen om mensen zo gek te krijgen je zo'n hoog bedrag te lenen, maar Rinki deed altijd al haar best. Met een oude tandenborstel maakte ze het voegwerk tussen de tegels in de badkamers schoon en ze nam zelf het initiatief om de bovenkant van de plafondventilatoren schoon te vegen.

Ze kreeg haar 40.000 rupees, vooral omdat de Finnen vertederd waren over het feit dat ze daarmee haar eigen trouwsari en trouwjuwelen zou kopen.

De bruiloft vond enkele maanden geleden plaats. Een kleine, bescheiden ceremonie, maar wat wil je als je maar 40.000 rupees inbrengt? Iedereen was tevreden totdat Rinki zwanger raakte. Ze was zwanger en had bloedingen tegelijk en de dokter constateerde een beginnende baarmoederhalskanker. Eerst snel een abortus, dan de behandeling van de kanker, maar ze kon geen gewone goedkope abortus krijgen die in India overal op posters en bordjes voor 500 rupees worden geadverteerd. In haar geval zou het 2.500 rupees kosten, bijna 50 euro. Hoe daar aan te komen? Want sinds ze getrouwd was, was het vanzelfsprekend dat ze haar loon afdroeg aan haar man, die het op zijn beurt afdroeg aan zijn moeder.

Rinki was radeloos, ze verzweeg het advies van de dokter en bleef het voegwerk met een tandenborsteltje schoonmaken totdat de Finse mevrouw zag dat Rinki er wel erg verzwakt en nerveus bij liep. Of het goed ging met haar huwelijk, vroeg haar Finse bazin. ,,Ja mevrouw'', was het eerlijke antwoord. Of ze zwanger was, vroeg de Finse bazin. ,,Ja mevrouw'', was weer het eerlijke antwoord. Of de zwangerschap goed ging? ,,Ja mevrouw'', loog Rinki.

De Finse trapte er niet in en bracht haar naar haar eigen huisarts die haar liet onderzoeken en met hetzelfde advies kwam: een snelle abortus.

Toen pas vertelde Rinki het verhaal: dat de abortus van 2.500 rupees te duur was en zij noch haar man zoveel geld hadden, al had ze wel 40.000 rupees aan gouden sieraden binnengebracht bij wijze van bruidsschat.

De Finse mevrouw vraagt zich nog altijd af hoe het komt dat Rinki het lenen van 40.000 rupees voor de bruidsschat geen probleem vond, maar niet durfde te vragen om 2.500 rupees, terwijl haar gezondheid op het spel stond. Wat ze niet beseft is dat bij het opbrengen van de bruidsschat het niet zomaar gaat om zoiets futiels als gezondheid. Als je je eigen bruidsschat opbrengt, als `wees' notabene, ben je al bijna een onsterfelijke heldin.

    • Anil Ramdas