Opinie

    • Youp van ’t Hek

Winnaars

De gepoetste beker is je deel, de champagne spuit fonteinend en het volk juicht en wavet zich rugklachten. Het grote geld stroomt, krantenkoppen schreeuwen, foto’s lachen, veel herhalingen in slowmotion en in de interviews heeft de winnaar uiteraard gelijk. De voorbereiding klopte, de tactiek was de enige juiste, de trainer is een genie, de coach een wonder, het bestuur heeft het begrepen en de rest van het deelnemersveld? Tsja! Winnaars worden gehuldigd in hun dorp, krijgen een rondje in een cabrio en de burgemeester speldt iets op. Wanneer moet de winnaar stoppen? Wanneer redt hij het net niet meer. De betovering is verdwenen, het onoverwinnelijke ligt in een la, de tweede plaats is ook mooi!

Vraag het aan Agassi! Kaal en grijs sprak hij het volk toe. Hij mocht spreken want hij had gewonnen. Zijn tegenstander was een toevalsfinalist, normaal heeft hij het nog moeilijk met het muurtje. Maar goed: André won. In drie keer tien minuten. De speech was geestig, hij slijmde dat hij zich half Australiër voelde, Steffi kwam in beeld en alles was tien kilo koek en zeven dozijn eieren. Winnaars! Mooi beeld.

Paar uur later martelde aan de andere kant van de wereld Timman zich naar het einde van het Corus Schaaktoernooi. Twee en een half punt uit dertien potjes! Armoe dus. De prijzen werden traditiegetrouw uitgereikt in revalidatiecentrum Heliomare. Een bezoeker mompelde dat Jan daar beter kon blijven. Timman hoorde het niet, maar heeft de snijdende regel inmiddels overal kunnen lezen. Moet hij stoppen? En hoe gaat het met Krajicek?

Gisteravond zag ik Louis op de bank van Barcelona. Het elftal speelde impotent, kinderachtig en oliedom voetbal. De ooit zo gevierde coach maakte nog een enkele aantekening. Niet voor de volgende wedstrijd, vrees ik. Het vonnis wordt vandaag geveld. Door zijn hoofd spoelden beelden. Doelpunten, kookstadions en totale euforie. Een niet stil te krijgen Museumplein, een daverende rondvaart door de grachten.

    • Youp van ’t Hek