Het volk heeft weer gewonnen

Sinds 1931 worden in Kitzbühel de Hahnenkammrennen gehouden. Skiërs willen als snelste de gevaarlijkste afdaling ter wereld nemen, de Streif. Het volk wil er drinken en de prominenten willen gezien worden. Kitzbühel heeft een alcoholprobleem, met en zonder sneeuw.

Samengepakt rondom de talloze drankkraampjes drinken, springen en schreeuwen tienduizenden jongeren in de straten van het centrum van Kitzbühel, Tirol. Om de vijftig meter staan luidsprekers waaruit Duitstalige rock en carnavalsmuziek knettert. Het sneeuwt hevig, de straten zijn bedekt met een dikke grijze drab, maar niemand stoort zich eraan. Sommigen hebben hun bovenlijf ontbloot en zetten een kozakkendansje in. Wie niet mee wil drinken en springen moet hier niet zijn. Want: Heute ist die Hölle los.

Het is geen onschuldig feestje van wintersporters, voor de vogeltjesdans is hier geen tijd, jodelaars mogen hier niet komen, tenzij ze Schnapps, rum en wodka hebben meegenomen. Want deze heftige drankjes mogen hier één weekeinde per jaar niet in de buitenlucht worden verkocht. Wie naar de Hahnenkammrennen gaat, gaat om te zwaar te zuipen. Drie avonden lang of er nu geskied wordt of niet. De skiwedstrijden (de roemruchte afdaling van de Streif, de Super G en de slalom) zijn voor het merendeel van het publiek nauwelijks meer dan een excuus om jaarlijks naar `Kitz' te reizen.

Ook de Prominenz laat zich graag zien rondom de Hahnenkammrennen in het mondaine Kitzbühel. Jonge en oude staatslieden, bekende en onbekende industriëlen, pseudo-artiesten en soapies, jeugdige en bejaarde sportkampioenen, van filmster en bodybuildingkampioen Arnold Schwarzenegger tot de baas van de autoraces, Bernie Ecclestone. En van oud-autocoureur Niki Lauda tot de manager van Bayern München, Uli Hoeness. Hun opgedirkte en kunstmatig gebruinde vrouwen dragen opzichtig bontmantels.

De Prominenz wordt afgeschermd door een ingehuurd peloton bodyguards en politiemensen. Ze dineren in Hotel Zur Tenne, midden in het centrum waar jongeren zich te buiten gaan aan drank. Ze feesten op party's en dansen op walsen van Johan Strauss en bossanova's van Gilberto Gil. Zaterdagavond probeerden dronken jongeren Hotel Zur Tenne binnen te dringen. Binnen korte tijd werden ze in elkaar geslagen door bodyguards. Bloed vloeide, totdat een legertje politieagenten de gemoederen tot bedaren wist te brengen.

,,Het volk wil sport, veel sport, want sport is een feest. Dus moet er meer sport zijn'', zei Jörg Haider, de politicus van de ultrarechtse SPÖ vorig jaar bij zijn bezoek aan Kitzbühel. Niet alleen dit soort politici bezigen populistische taal. Het is de taal van de politici van vandaag: wie stemmen wil roept om meer sport. De voorzitter van de internationale skifederatie FIS, Gianfranco Kasper, zei vorig jaar: ,,Kitzbühel heeft een alcoholprobleem.'' Kasper maande de organisatoren van de Hahnenkamrennen op z'n minst rondom de skipistes geen alcohol te schenken. Zaterdag, aan de voet van de Streif, de afdalingspiste, zei hij: ,,Het gaat om sport. Sport mag een feest zijn, maar wel een gezond feest. Politici moeten te rade gaan. Ze zwepen mensen op. Sport is gezond, sport is spectaculair, maar er is een grens. Economische motieven mogen geen hoofdrol spelen. Skiën is fascinerend, maar ook gevaarlijk wanneer geen regels worden gesteld.''

Mokkende toeschouwers wachtten zaterdag geduldig drie uur op de start van de afdaling. Vrijdag was de Super G (de Super reuzenslalom) al afgelast en uitgesteld naar vandaag, omdat het te hard sneeuwde. Zaterdag viel geen sneeuw, maar werd het zicht tussen de 1.665 meter hoge startpositie en de finish ontnomen door mist. Elk half uur werd de start uitgesteld. Totdat tegen twee uur werd besloten het traject met ruim driehonderd meter in te korten. De start werd verkort naar 1.331 meter, waardoor de skiërs niet door de gevaarlijke Mausefalle hoefden.

De meest spectaculaire skiafdaling ter wereld, de Streif, werd niet meer dan een sprint op ski's van nog geen twee kilometer. De Hahnenkammrennen verloor zijn gezicht. Skiërs die met een gemiddelde snelheid van 106 kilometer naar beneden glijden, hoefden zich bij wijze van spreken alleen maar staande te houden. En toen won er ook nog voor het eerst een Amerikaan, Daron Rahlves. Niet Stephan Eberharter of Hermann Maier, de held van Oostenrijk sinds hij van een gecompliceerde beenbreuk terugkeerde aan het front. Een Amerikaan, nota bene, vóor een Zwitser en een Noor. En zondag op de slalom een Fin. Gelukkig maakte de zege van de `onsterfelijke' Maier vanochtend op de Super G veel goed voor de Oostenrijkers.

Het belangrijkste onderdeel van de Hahnenkammrennen had tenminste plaatsgehad, redeneerden de organisatoren zaterdag. Anderhalf miljoen Oostenrijkers hadden niet voor niets voor de televisie zitten wachten. Bijna 50.000 toeschouwers hadden op z'n minst iets gekregen waarvoor ze hadden betaald. Om drie uur 's nachts hadden tientallen toeschouwers zich al halverwege de berg geposteerd, in slaapzakken. Hun geduld werd beloond. En was het niet een fantastisch schouwspel geweest? Vooral 's avonds om zes uur, de huldiging aan de voet van de Streif van Rahlves, het optreden van Oostenrijkse artiesten en een fraai vuurwerk aan de zwarte hemel boven Kitzbühel.

De Hahnenkammrennen is verzekerd voor vijf miljoen euro als bijvoorbeeld de wedstrijd wordt afgelast wegens slecht weer of als skiërs staken wegens te gevaarlijke omstandigheden. Sinds in 1931 de eerste Hahnenkammrennen werden georganiseerd zijn de races regelmatig afgelast. De edities van 1988 en 1993 gingen bijvoorbeeld niet door wegens slecht weer. In 1970 werd niet geskied omdat de skiërs een protest aantekenden tegen de gevaarlijke omstandigheden. Elk jaar worden de pistes aangepast en veiliger gemaakt. In 1962 werd besloten geen afdaling voor vrouwen meer te houden. Het was te gevaarlijk. In 1983 werden sneeuwkanonnen (met kunstmatig gemaakte sneeuw) geplaatst. Maar het weer blijft een onzekere factor. En dan te bedenken dat de eerste Hahnenkammrennen in 1931 op 28 en 29 maart plaats hadden, omdat de Kitzbüheler Ski Club wilde aantonen dat ook in die periode kon worden geskied. Een goede reclame voor Kitzbühel, dacht men. Waar de andere skioorden al groen waren, zou `Kitz' scoren met een wit feest.

Begin jaren vijftig werden de Hahnenkammrennen naar een geschikter periode in het jaar verplaatst, eerst in februari, vervolgens in januari. Maar een skioord, hoe aantrekkelijk ook, dat op 800 meter boven de zeespiegel ligt, loopt het risico dat er zelfs in januari te weinig sneeuw ligt. Skiën blijft een sport die afhankelijk is van de klimatologische omstandigheden. Een maand geleden vreesde de Kitzbüheler Ski Club nog dat haar honderdjarig jubileum zich zonder sneeuw zou moeten voltrekken. Twee weken geleden begon het te sneeuwen. Er viel zo veel, dat zelfs sneeuwoverlast werd gevreesd. Dan maar een feest zonder sneeuw. Want feest zal er zijn, voor de Prominenz en voor het volk.

Alle hotels en pensions binnen tien kilometer van Kitzbühel waren al vanaf begin dit jaar volgeboekt. De Hahnenkamm-Express, een trein die van dorpen binnen dertig kilometer van het epicentrum om de twintig minuten reizigers gratis naar en van Kitzbühel vervoert, was al geregeld. De bierkraampjes en Würstl waren al besteld, de regionale kranten hadden al extra-edities geregeld, de kamer voor Arnold Schwarzenegger in Hotel zur Tenne was al geboekt, zijn helikopter stond al klaar om hem van en naar het vliegveld in Innsbruck te vervoeren.

Schwarzenegger kwam donderdag aan met zijn vliegtuig. Zaterdagavond na de afdaling vloog hij terug. Zijn aanwezigheid bij de Super Bowl (de American footballfinale in San Diego) werd op prijs gesteld, zei hij. Het volk in Kitzbühel geloofde hem niet. Dronken van bier en gelukzaligheid zongen de mensen voor het hotel: Die Promi's sind Arschlöcher. Wie had er ook al weer gewonnen? Het volk.