Bonnie Prince Billie

Het was even de vraag of Will Oldham, peetvader van de lofi, zijn pseudoniem Bonnie Prince Billy had afgezworen. Dat hij onder die naam de succesvolste albums uit zijn carrière had gemaakt scheen bijzaak, want de kameleon trad de laatste jaren op als Billy Blue. Ook leek de liefde die hij op Ease Down The Road (2001) nog zo lollig bezong alweer naar de gallemiezen. Toch verschijnt vandaag een nieuwe Bonnie Prince Billy: Master and Everyone en de lofihaters die Will Oldham enkel onder dit alias kunnen pruimen zullen tevreden zijn. Want de man die ooit verantwoordelijk was voor de wankelste meesterwerkjes uit de rommelhoek is stijlvaster dan ooit. Niet enkel is zijn zang loepzuiver geworden, ook de bescheiden akoestische instrumentatie is nog klassieker gearrangeerd. Zijn persoonlijke stempel is natuurlijk nog altijd aanwezig in de melodieën, die je uit duizenden herkent, en zijn teksten zijn weer ouderwets somber.De winst is niet die nieuwe wanhoop, maar het machtige vertoon van muzikale schoonheid. De liedjes zijn zo overdonderend in stille zeggingskracht dat je geen seconde naar Oldhams Palace-periode verlangt. Wie de natuur wel eens letterlijk haar adem in heeft horen houden vindt die griezelige perfectie terug op dit beste album dat Bonnie Prince Billy totnutoe.

Master and Everyone: Domino/Munich WIGCD121P

    • Nanne Tepper