Trapist

Bijna alles is vreemd aan de cd van Trapist. De titel Highway My Friend, de grijze foto op het voorblad, de hoestekst en bovenal de muziek. De winkelier wordt geadviseerd de plaat te stallen in het vakje `jazz', maar daar hoort hij niet. Er is geen doorgaande beat – laat staat swing – waarneembaar en er zijn geen thema's die zich enigszins laten meezingen.

Het enige dat er op zit bij deze plaat is je geest te ledigen en je over te geven aan het geluid. Grote hindernissen zijn er daarbij niet; het decibelgehalte is laag en het handelingsverloop ongelooflijk traag. De percussie van Martin Brandlmayr bestaat vooral uit tikjes, de gitaar van Martin Siewert plonkt slechts sporadisch een akkoord en de strijkstok van contrabassist Joe Williamson lijkt eindeloos lang. Ook de elektronica klinkt nauwelijks verontrustend; het zoemt, het krast en het kriebelt een beetje. Na vier stukken van gemiddeld tien minuten, allemaal met abstracte titels, wappert er plotsklaps een concrete vlag: Mine Was The Shoulder You Cried On That Day. Aan de lading verandert het niets: het enige verschil is de kortere tijdsduur. Ik moest vaak denken aan grootvaders klok: je wist dat die na het opwinden telkens weer gauw stil zou staan, en dat gaf een zalig rustig gevoel.

Trapist: Highway My Friend (HATology 586). Distr. Harmonia Mundi