Heimwee naar Hansi

In Maastricht stelt Joep Habets vast dat het de eerste keer het lekkerst is.

In de Elzas is Chez Hansi een vaste waarde. Anton Pieck moet het restaurant in Colmar hebben bedacht. Het woord pittoresk schiet tekort, pittatoresk komt in de richting. In Nederland zou je er niet over piekeren om in zo'n soort restaurant te gaan eten. De bediening loopt in klederdracht, het zou me niet verbazen als er vaak zang en dans is en busladingen toeristen stromen binnen. Wij zoeken dan ook altijd een plaatsje op het kleine straatterras. De keuken is ongecompliceerd maar smaakrijk en de Elzasser wijnen mogen er zijn. Wie in Nederland de sympathieke Elzasser keuken wil genieten moet naar Maastricht. Daar zijn volgens www.dinnersite.nl de enige twee restaurants die de Elzas eer bewijzen.

Alsacien Beaumont hebben we een jaar of tien geleden `ontdekt' en sindsdien komen we er zo eens in de twee jaar terug. Ditmaal genieten we een vijfgangenmenu met bijpassende wijnen, onderdeel van een arrangement dat inclusief twee overnachtingen met ontbijt en allerhande traktaties € 205 per persoon kost. Maar op een of andere manier is het er nooit meer zo uitzonderlijk lekker als de eerste keer. Zijn we kritischer geworden, romantiseren we de eerste ervaring of wordt in Alsacien Beaumont wat minder goed gekookt dan voorheen? Aan de ambiance kan het niet liggen. De monumentale restaurantzaal met een vleugje Jugendstil is fraai opgeknapt.

Een paar schijfjes komkommer met een quenelle van tonijn vormen de plichtmatige amuse. Onvermijdelijk in een Elzasser restaurant opent het menu met eendenleverpaté en natuurlijk is er briochebrood en wijngelei bij. Met mirabellen en pruimencompote heeft de chef een eigen accent gelegd. Een mooie opening, maar de pinot gris van Schnieder vind ik geen gelukkige begeleider. Puur smaakt hij iets zoet, in combinatie met het gerecht voert bitter de boventoon.

De pinot gris – waarom tweemaal dezelfde wijn in een arrangement? – harmonieert wel bij de snoekbaarsfilet met rieslingsaus en zuurkool. Jammer genoeg is mijn filet niet goed schoongemaakt. Hij telt drie grote graten en ligt bovendien op een koud bord.

De hazenrugfilet met pinot noir saus en de puree met een korstje mogen zich wel op een warm bord koesteren. De saus is rijk van smaak en mooi van consistentie, de hazenrugfilet is goed gebakken, maar een veel te zuur en wat hard stoofpeertje brengt het gerecht uit balans. De merlot cabernet uit Pays d'Oc is te licht naast het vol smakende gerecht en is niet in staat indruk te maken.

,,Nou, ik hoef niet te vragen of het heeft gesmaakt'', zegt de gastheer bij het afruimen. ,,Nee'', ben je dan geneigd te antwoorden, ,,mijn moeder heeft me geleerd altijd mijn bord leeg te eten.'' Maar nog voor ik een passende reactie heb gevonden volgt de impertinente vraag: ,,Heeft u nog ruimte voor de kaas?'' Er is altijd ruimte voor kaas. Zeker als dat met kummelzaadjes bestrooide Munster vergezeld van zuidvruchtenbrood en stroop is, al doet hij zijn faam als stinkkaas niet alle eer aan. Het dessert is geen hoogtepunt.

Op het bord ligt een gelegenheidstrio van kaneelparfait, waar de vorst uit is, bleke chocolademousse en een droog puntje miserable. Ondanks het rijk gevulde snoepplateau bij de koffie houden we heimwee naar Hansi.

Restaurant Alsacien Beaumont, Wycker Brugstraat 2, Maastricht; 043 3254433; www.beaumont.nl