De vurige wil houdt Maier op de been

Hermann Maier is terug in Kitzbühel. Wie had gedacht dat deze wereld- en olympisch kampioen na een zwaar motorongeluk met een dreigende amputatie van zijn rechterbeen weer zou skiën? Alleen de Herminator zelf. Domweg een kwestie van vurige wil.

Twee Oostenrijkse krachtpatsers strijden dezer dagen in Kitzbühel om de gunst van het publiek. Arnold Schwarzenegger, de meervoudig bodybuildingkampioen en filmacteur, beter bekend als de Terminator, en Hermann Maier, de meervoudig skikampioen en waaghals, beter bekend als de Herminator, zijn de grootste publiekstrekkers van de Hahnenkammrennen. Twee Oostenrijkers die tot de trots der natie zijn uitgegroeid door hun enorme spierbundels en doorzettingsvermogen.

Even verkeerden gisteren de Oostenrijkers die massaal naar het mondaine skioord in Tirol zijn getrokken in mineur. Allereerst was er de enorme hoeveelheid sneeuw die was gevallen, waardoor de wedstrijd om de Super G werd afgelast. Vervolgens ging het gerucht dat Schwarzenegger niet in het spoor van andere prominenten naar Kitzbühel was gekomen. Maar nadat de directie van het hotel waar de Terminator zou logeren wereldkundig had gemaakt dat Schwarzenegger en zijn vrouw Maria Shriver wel degelijk hun intrek hadden genomen, haalde `Kitz' opgelucht adem. Nu nog Hermann Maier aan de start van de afdaling van zaterdag en het 100-jarig jubileumfeest van de Kitzbühler Ski Club is gered.

Vanuit zijn trainingsverblijf in Flachau liet Maier in de loop van de dag weten dat de zware sneeuwval hem niet had kunnen weerhouden aan de Super G van vrijdag mee te doen. Hij had zeker kunnen skiën, sprak Maier stoer. Want de Herminator schrikt nergens voor terug. Meer nog dan Schwarzenegger geldt hij in Oostenrijk als het toonbeeld van fysieke, maar vooral van mentale kracht. Want wie had gedacht dat Maier na zijn zware motorongeluk van 24 augustus 2001 terug zou keren als skiër?

Zijn rechter been was op meerdere plaatsen gebroken en zat vol met metaalsplinters, zijn lever functioneerde niet meer evenals één nier. Het had er alle schijn van dat het beschadigde been geamputeerd zou worden. Hermann Maier, tweevoudig wereld en olympisch kampioen, meervoudig wereldbekerwinnaar en snelste van alle afdalers zou nooit meer skiën en de skifanaten doen beven van opwinding.

Een operatie van zeven uur volgde. Een bovenarmspier werd getransplanteerd naar zijn been. Maier zou zijn been behouden. Alleen dat al werd als een wonder gezien. Maar Maier, de reus uit Altenmarkt, zou Maier niet zijn als hij zich niet oprichtte en zo snel mogelijk aan zijn herstel zou beginnen. Al was het maar om weer te kunnen skiën, desnoods als skileraar in de skischool van zijn vader in Flachau. Hij riep dat hij in februari 2002 al aan de Winterspelen in Salt Lake City zou deelnemen, maar niemand die hem geloofde, behalve een beetje zijn vader en zijn trainer Heini Bergmüller.

Zij verwezen naar de val die Maier op de Winterspelen van Nagano in 1998 maakte. De Herminator schoot tijdens de afdaling als een katapult afgeschoten door de lucht, maakte een salto, viel en vloog door het vangnet. Hij werd per helicopter naar het ziekenhuis vervoerd. Drie dagen later stond Maier aan de start van de Super G, won de gouden medaille. Daarna volgde de reuzenslalom en won hij nog een gouden medaille. Het was geen wonder, zei Hermann Maier, het was gewoon zijn vurige wil. ,,Wie wil kan alles'', zegt Arnold Schwarzenegger op alle performances die hij in de Verenigde Staten in getto's, in ziekenhuizen, fabrieken en op kantoren verzorgt. Toen de Terminator zich voornam binnen een jaar wereldkampioen bodybuilding te worden, werd hij dat. Omdat hij dat wilde.

Maar Maier werd afgelopen zomer toch overmand door twijfels. Tijdens trainingsstages in Chili leed hij verschrikkelijke pijnen aan zijn voeten. Pas in december veerde hij op uit zijn depressie. Hij belde zijn trainer op en zei dat hij weer begon met trainen. Zeven weken na zijn eerste training verscheen hij in het Zwitserse Adelboden aan de start. Heel Oostenrijk volgde hem. Alle radiozenders reisden naar Adelboden en zonden directe reportages uit van de piste-inspectie van Maier aan de vooravond van de wedstrijd. De liveticker van de internetsite de Oostenrijkse radio was overbelast.

Het werd geen glorieuze rentree. Maier skiede te voorzichtig en te houterig. De mentale belasting was te groot, hij miste ritme en coordinatie. Volgens ingewijden was zijn fysieke conditie echter beter dan ooit, hoewel hij twaalf kilo aan spiermassa had verloren. Het zou wel goed komen met Hermann Maier. Kort daarop eindigde hij in Wengen bij de eerste tien. ,,Onvoorstelbaar'', riep zijn trainer. ,,Dit is een wonder.''

De 30-jarige Maier bleef er nuchter onder. Wat moest hij anders? Skileraar worden of zijn oude beroep metselaar weer oppakken? Hij verwees naar zijn jeugd. Als jonge talentvolle ski-jongen ging hij naar de Skihogeschool in Schladming, totdat hij als 15-jarige door groeistoornissen de hoop op een succesvolle skiloopbaan moest opgeven. Hij besloot metselaar te worden en 's winters skileraar bij zijn vader. Drie jaar later deed hij mee als voorskiër van een wereldbekerwedstrijd in Flachau en werd hij tot verbazing van iedereen twaalfde, temidden der groten.

Maier hervond zijn zelfvertrouwen en ging weer harder trainen. Als 25-jarige won hij pas zijn eerste wereldbekerwedstrijd hij was niet eens lid van het Oostenrijkse team. Hermann Maier won meer, werd wereldkampioen en olympisch kampioen op een manier die fascineerde. Hij was de krachtpatser wiens techniek ondergeschikt was aan zijn onmetelijke kracht. Hij toonde geen angst, hij wilde winnen. Misschien was het wel de `Herminatorische Power for all', de engergierepen die hij via zijn website aan de man brengt.

Zijn rol als beste Oostenrijkse skiër is intussen overgenomen door Stephan Eberharter, de man die nu bijna alles wint. In Kitzbühel is Hermann Maier zijn grote concurrent. Maier hoeft vandaag niet de beruchte afdaling van de Streich te winnen, hij is voor de Oostenrijkers al een winnaar. Net als Arnold Schwarzenegger.

    • Guus van Holland