Opgetuigde schilderijen

Communifrontationsilence is de onmogelijke titel die de Oostenrijkse kunstenaar Elke Krystufek (1970) bedacht heeft voor haar tentoonstelling in de Amsterdamse galerie Akinci. Ze verwijst ermee naar de media, naar hun overdosis informatie en naar haar persoonlijke reactie daarop. Maar de onnodig ingewikkelde term staat net zo goed symbool voor wat er mis is met deze expositie.

Krystufek staat bekend om haar schaamteloze exhibitionisme: haar schilderijen, collages, video's en performances draaien om haar eigen gezicht en haar eigen lijf. Eerder fotografeerde ze zichzelf als blote pin-up in alle mogelijke standjes, en op deze van foto's nageschilderde zelfportretten probeert ze humeuren uit. Met forse streken acrylverf in felle kleuren zet ze zichzelf boos, verdrietig of radeloos neer, met steeds wisselende haardrachten en kleding. Enige constante zijn haar prachtige, grote ogen met filmsterwenkbrauwen. Achter haar eigen hoofd schildert Krystufek vaak teksten van Bruce Chatwin, haar literaire held, wiens hang naar het verdwijnen en opgaan in verre, vreemde oorden ze bewondert – misschien juist omdat ze zelf zo aan haar eigen beeltenis is vastgeketend.

Het zijn krachtige doeken – `mooi' is het woord niet, maar ze zijn stoer en eigenwijs. In een monumentaal trappenhuis of langs een museumwand zouden ze met gemak overeind blijven. Maar hier hangen ze op een kluitje in een galerie met een laag plafond, en, wat erger is, heeft Krystufek er `installaties' van willen maken door er van alles aan toe te voegen: foto's, knipsels, kunstbloemen, verfklodders, kleren en pruiken, een fiets. Misschien was de kunstenaar bang om onze aandacht te verliezen, visueel verwend als we zijn, of om pretentieus over te komen bij een schilderijenexpositie pur sang. Maar dat is onnodig. Nu denk je al die spullen al gauw geïrriteerd weg, om de doeken beter te kunnen zien. Zoals Constant Surveillance, waarop Krystufek poseertals een verwarde Medusa met een woeste bos blauwe krullen. ,,I wish I was a neutron bomb'', staat er achter haar geschreven, ,,I wish I could go off.'' Dat dit werk aan een fiets vastzit, voelt niet aan als kunst – meer als een ongelukje.

Elke Krystufek, `Communifrontationsilence', t/m 9 febr in Galerie Akinci, Lijnbaansgracht 317, Amsterdam. Open di t/m za 13-18u. Inl: 020-6380480 of www.akinci.nl

    • Sandra Heerma van Voss