Een stem van haat op Sharon

Van de Israëlische kiezers op 28 januari is 20 procent Arabisch. Velen stemmen op Israëlische partijen, omdat de Arabische niets bereiken.

,,Ik stem op Ariel Sharon om de Israëliërs en de wereld zijn wrede gezicht nog duidelijker te laten zien. Laten er meer Palestijnen door joden worden vermoord, en meer joden door Palestijnen. Laat er meer bloed vloeien, laat alles kapot gaan. Misschien maken de overlevenden van het geweld vrede.'' De Arabische spreker in het kantoor van de linkse Burgerrechtenpartij in het grote Arabische dorp Kfar Kassem, 15 kilometer van Tel Aviv, staat op en oreert verder. ,,Ik stem op Sharon omdat ik hem haat.''

We zitten in een kring in het kleine kantoor. Er wordt zoete thee gedronken en Turkse koffie besteld. Een tachtigjarige Arabier is het met de woedende man eens. Hij voorspelt dat de Amerikanen zich in Irak net als de Israëliërs in Palestina aan de Koran zullen branden. ,,De ziel van de islam is onoverwinnelijk'', zegt hij. ,,Zelfs voor de Amerikaanse macht.'' Ook hij zegt op Sharon te stemmen in de verkiezingen van 28 januari.

Maar de meerderheid van de aanwezigen kiest voor de Burgerrechtenpartij van Jossi Sarid. ,,Wij willen vrede'', legt de jongste in het gezelschap uit. ,,De Burgerrechtenpartij staat voor eer en vrede. Politici van de Burgerrechtenpartij worden ontvangen door de Egyptische president Hosni Mubarak. Dat bewijst dat deze partij een brug kan slaan tussen Israël en de Arabische wereld en daardoor vrede met de Palestijnen kan bevorderen. Dat is ons belang'', zegt hij. ,,Stemmen op een van de vier Arabische partijen haalt niets uit. Wie trekt zich iets van de Arabische parlementariërs aan? Ze hebben totaal geen invloed op de zionisten. Daarom kiest tussen de 30 en 35 procent hier voor de Burgerrechtenpartij''. Ook sjeik Darwish, de invloedrijke leider van de Arabische fundamentalistische Islamitische Beweging heeft zijn aanhangers opgeroepen op de Burgerrechtenpartij te stemmen.

Kfar Kassem is volgens een van de deelnemers aan het gesprek een links dorp. Dertig procent stemt op de communistische partij en een gelijk percentage op de Arbeidspartij van Amram Mitzna. ,,We hopen dat Mitzna een nieuwe Yitzhak Rabin zal zijn'', zegt een van de deelnemers aan het gesprek. Rabin, die in 1995 werd vermoord, wordt geprezen als de vader van de Israëlisch-Palestijnse-Arabische verzoening. ,,Toen hij premier was beleefden we een gouden tijd. 's Avonds was de hoofdstraat vol met joden uit Tel Aviv. Er was geen plaats te krijgen in de restaurants. Joodse jongens en meisjes kusten elkaar hier. Ik heb dat gezien'', zegt een man uit de kring.

Sinds in september 2000 de tweede intifadah uitbrak mijden Israëlische joden Kfar Kassem en andere Arabische dorpen en steden in Israël. De meeste restaurants in het dorp zijn gesloten. De joodse boycot plus de economische crisis die Israël teistert heeft een verwoestend effect op het dagelijks leven in het dorp. De fel gekleurde verkiezingsplakkaten die overal zijn aangeplakt staan volgens onze gesprekspartners niet in verhouding tot de verkiezingsapathie. Er is grote werkloosheid, er is armoede, er is wanhoop hier zeggen ze. ,,De mensen verwachten niets van de politiek'', zeggen ze ook. ,,Er is geen belangstelling voor deze verkiezingen.''

Het zag er enkele weken geleden nog naar uit dat de Israëlische Arabische gemeenschap – 20 procent van de 4,7 miljoen kiesgerechtigden – de vervroegde verkiezingen zou boycotten uit protest tegen het besluit van de kiescommissie om twee Arabische parlementariërs wegens vermeende staatsondermijnende activiteiten van deelname aan de verkiezingen uit te sluiten. Maar het Hooggerechtshof in Jeruzalem schrapte het politiek gemotiveerde besluit van de kiescommissie. Sedertdien is de verkiezingscampagne onder de Israëlische Arabieren (die zichzelf in overgrote meerderheid identificeren als Palestijnse inwoners van Israël) alsnog op gang gekomen. En weer is tot grote teleurstelling van Abdulmalick Dahamshi, de leider van de Islamitische Verenigde Arabische lijst, verdeeldheid in de Arabische rangen troef. ,,Waarom moeten we met vier Arabische partijen de verkiezingsstrijd ingaan?'', vroeg hij zich deze week in Nazareth af. Hij sprak tijdens een symposium over de Arabische politieke partijen in Israël. ,,Als we de handen ineen zouden slaan en met één Arabische partij komen, zouden wij op 15 zetels (tegen negen of tien straks) van de 120 zetels in de Knesset kunnen komen''.

Issam Makhoul, van het Democratisch front voor Gelijkheid (communisten), waarschuwde dat met Sharon op winst in de peilingen de Israëlische democratie in groot gevaar komt. ,,Er zijn krachten in de Israëlische politiek die de democratie aan de kant willen zetten. Effi Eitam, de leider van de nationalistische Nationale Religieuze Partij, heeft gezegd dat Israël wegens de oorlog tegen de Palestijnen niet het privilege heeft om het democratische spel te spelen.''

Volgens Makhoul zijn er sterke politieke krachten in Israël die na een Amerikaanse oorlog tegen Irak het Palestijnse probleem buiten de Palestijnse gebieden willen oplossen. Daarbij doelde hij op uitzetting. ,,Als deze krachten aan de macht komen ontstaat er in het Midden-Oosten een gevaarlijke situatie.'' Een zo hoog mogelijke opkomst van de Arabieren bij deze verkiezingen is voor deze Arabische politicus van essentieel belang om in de Knesset een rem op de ultranationalistische krachten in de Israëlische politiek te kunnen zetten. Maar ook hij weet dat werkloosheid, armoede, de Israëlische oorlog tegen de Palestijnen en de steeds breder en dieper wordende kloof tussen Arabieren en joden in Israël de Arabieren van Israël vervreemden.

    • Salomon Bouman