Zwetsende haaibaaien

Drie haaibaaien met zwaar geaffecteerde stemmen nemen plaats in het chique restaurant voor een triootje roddelen. Uitgedost in `te groot', `te smakeloos' en `te kleurrijk' neemt het drietal hun koningshuis door, waar de dochters van Koning Lear op het punt staan de macht over te nemen. Er is nogal wat mis in het paleis met een verstoten jongste die niet genoeg kan slijmen en twee vechtende oudsten die, als het erop aankomt, vaderlief in de kou laten staan. Met overslaande stem wordt de geschiedenis opgelepeld tot de opwinding zo hoog oploopt dat de dames hun jassen afwerpen en de gedaante van koningsdochters aannemen.

Bloeddochters - met dank aan King Lear, de nieuwe jongerenvoorstelling van het Muztheater, is een kadervertelling. De drie vrouwen in het restaurant zijn afwisselend aangeschoten roddelaarsters en de drie dochters van koning Lear. Om het overzichtelijk te houden zijn de karakters van de dubbelrollen nagenoeg hetzelfde. De twee oudste dochters en hun dubbelgangsters aan tafel zijn hard, cynisch en uiterst ambitieus, de jongste dochter en tafelgenoot is zachtmoediger en vooral een stuk zweveriger.

Talrijke lijntjes verbinden in deze voorstelling het heden met een mythische tijd, want echt reëel wil dat koningshuis niet worden. Dat komt vooral doordat bewerker Rob de Graaf de nadruk heeft gelegd op de drie zusters, en alle overige verhaallijnen en subplotten uit het oorspronkelijke King Lear van het toneel veegde. Zelfs hun vader hebben de meisjes nauwelijks meer nodig. Die versimpeling geeft de drie actrices in ieder geval alle ruimte om naar hartelust te kakelen en hevig aangedikt hun gevoelen te etaleren. Vooral Mijs Heesen is goed op dreef als dochter Regan/ drankorgel Yvonne. Haar holle lach maakt haar een prachtig vuil mens, en haar irritatie over de menslievende derde zuster is grappig: ,,Doe niet zo naïef, zo vegetarisch.'' Ook Nelleke Zitman als oudste dochter Goneril/ Bianca trekt haar mond fiks open, al komt daar een meer hysterisch geluid uit. Dat maakt haar af en toe lastig te verstaan, omdat haar woorden de neiging hebben in gilletjes te eindigen. Colla Marsman als dochter Cordelia/ vega-Sylvie tenslotte, is zo'n druiloor dat je er als kijker naar van wordt. In het heden is ze een zoet watje dat enthousiast meedrinkt en af en toe `ahgossie' weet in te brengen. Als koningsdochter is ze een even zoet watje, dat zich voortdurend loopt af te vragen waarom de wereld zo onaardig en onbegrijpelijk is. Haar oudroze soepjurk doet sterk aan die van Assepoester denken.

Al die dubbelheid levert een aantal aardige overeenkomsten tussen het land van Lear en de tegenwoordige tijd op. Die zijn door regisseur Anny van Hoof, die voor het eerst met het Muztheater samenwerkt, nog eens stevig aangedikt. Zo hebben de oudste zusters hekken om hun land gezet en gillen ze naar elkaar: ,,Jouw asielzoekers komen er bij mij niet in.'' De vrouwen zijn meer bezorgd om hun imago dan om hun innerlijke rechtschapenheid, iets wat we in de hedendaagse politiek terug zien. Ondanks de scherpe goed-slecht verhoudingen tussen de vrouwen overwint het goede niet en gaat uiteindelijk iedereen dood, wat zowel Shakespeareaans als hedendaags is. Allemaal verfrissende inzichten in een oeroud verhaal dus, dat na drie kwartier toch niet meer boeit. Dat is de prijs die je betaalt voor het prominent tonen van zwetsende zatlappen, die steeds lavelozer over een ontluisterend liefdeloze wereld schreeuwen. Zelfs al hebben ze gelijk, wie wil er naar ze luisteren?

Voorstelling: Bloeddochters – met dank aan King Lear door het Muztheater. Idee: Allan Zipson. Regie: Anny van Hoof. Gezien: 17/1 De Krakeling, Amsterdam. Tournee t/m 22/3. Vanaf 15 jaar. Inl: 075-7715770 of www.muztheater.nl

    • Jowi Schmitz