Stemmen

Het was vanmorgen een wreed ontwaken.

,,En, wat ga je nu doen?'' vroeg mijn vrouw.

,,Mijn stukje maken'', zei ik.

,,Je weet best wat ik bedoel.'' Ze wees op de lange, witte strook met de kandidatenlijsten die op het nachtkastje lag.

Opeens begon ik spontaan te snikken. Ik kon er niet langer tegen vechten, het verdriet nam volledig bezit van me.

,,Hoe kan ik nou weten wat ik moet doen?'' stootte ik uit. ,,Ik heb wekenlang alle debatten gevolgd, ik heb die koppen nu zo vaak gezien dat ik ervan begin te dromen, en ik kan je verzekeren dat het geen pretje is om Zalm samen met Herben in een nachtmerrie tegen te komen als portiers van een luguber pension waar uit de kelder de ijselijkste kreten opstijgen. En Zalm maar lachen!''

,,Maar je weet nu toch genoeg om je stem te kunnen bepalen'', zei ze.

Ik hield haar voor dat de schijn ook hier bedroog. De ene dag vond je kandidaat X de uitblinker in het debat, maar de volgende keer viel hij weer wat tegen en kwamen kandidaten Y en Z met argumenten die je weliswaar niet helemaal kon volgen, maar die wél goed klonken.

,,En toen kwam het strategische kiezen'', huilde ik verder, ,,vanaf dat moment wist ik het helemaal niet meer. Zalm begon toen te zeggen dat een stem op Jan Peter eigenlijk een stem op Wouter is, omdat daarmee een coalitie CDA-PvdA dichterbij komt. Waarna Balkenende zei dat een stem op Gerrit toch ook een stem op Wouter is, omdat je daarmee Wouter aan een meerderheid helpt. En nu vraag ik me vertwijfeld af: kun je het ook omdraaien en is een stem op Wouter misschien óók een stem op Jan Peter en Gerrit?''

,,Wat heb je verder nog tegen een stem op Wouter?'' vroeg mijn vrouw, die ik wel eens van al te linkse sympathieën verdenk iets waarmee je in het huidige Nederland niet voorzichtig genoeg kunt zijn, nu Hammerstein en Spong van plan zijn de tegenstanders van Fortuyn zelfs `tot in de hel te vervolgen'. Een gruwelijk vooruitzicht, aangezien het mij niet zou verbazen als Pim zélf daar de scepter zwaait.

,,Met stemmen op Wouter moet je ook oppassen'', riep ik nerveus, en ik wees op een artikel in de Volkskrant waarin Joost Zwagerman uitlegde dat je om, alweer, strategische redenen beter niet op Wouter kon stemmen. ,,Zwagerman vindt dat je nog vier jaar moet wachten, want dan heeft de PvdA de tijd gehad om zich te vernieuwen.''

,,Wie zegt dat we dan nog leven?'' vroeg mijn vrouw. ,,Misschien heeft Irak dan wel net die bom laten ontploffen waarvan Amerika zo vurig hoopt dat ze hem hebben.''

Waarom zei iedereen toch steeds de dingen die ik niet wilde horen? Waarom kon ik niet gewoon op de persoon stemmen voor wie ik de grootste sympathie voelde?

,,Het zal Femke wel worden'', raadde mijn vrouw, niet zonder bitterheid.

,,Met haar wil ik zelfs in de hel van Hammerstein en Spong best een tijdje doorbrengen'', gaf ik toe, ,,en ze was gisteravond toch maar de enige die met die malle Herben de vloer durfde aan te vegen...''

,,Nou, wat let je?''

,,Ik betwijfel of het strategisch verantwoord is'', mompelde ik, ,,want het gaat wel om de macht'', en toen trok ik me radeloos terug om dit stukje te schrijven.

    • Frits Abrahams