Taallessen

Met verbijstering las ik het artikel `Ook oudere allochtoon kan taal leren' (NRC Handelsblad, 13 januari) over het onderzoek door het NIZW en projectleider H. Mertens.

In het artikel wordt gesuggereerd dat daartoe nooit de kans geboden is door de jaren heen. Zelf ben ik meer dan 20 jaar nauw betrokken geweest bij het opzetten en geven van dit type onderwijs. Ik kan u verzekeren dat met mij honderden anderen door heel Nederland heen met veel enthousiasme, deskundigheid en een nog grotere dosis geduld dit werk verricht hebben en waarschijnlijk nu nog doen.

De taal- en naailessen werden door de overheid gefinancierd en ondersteund door diverse stichtingen voor buitenlandse werknemers en educatieve centra. Deze ontwikkelden het lesmateriaal, inclusief dat voor analfabeten, en verzorgden ook bij- en nascholingsprojecten voor de lesgevers.

De taallessen aan allochtonen waren zeer laagdrempelig, in buurthuizen en scholen. Ze waren gratis, en er werd bovendien gezorgd voor kinderopvang.

Het niveau van de lessen was toegespitst op de zelfredzaamheid van de cursist, indien nodig zonder grammatica en met veel praktische kennis over de samenleving. De lessen voor vrouwen werden gecombineerd met gezondheidsvoorlichting door de wijkverpleging, waarvoor overigens veelbelangstelling was. Ook waren er projecten in samenwerking met bibliotheken, om het lezen te stimuleren.

Het aanbod van de lessen omvatte precies dat alles waaraan het volgens de NIZW-onderzoekers tot nu toe heeft ontbroken. Iedere oudere allochtoon kan dit bevestigen, want geweten hebben zij dit wel ook al zijn ze te weinig gekomen. Ik vraag me verbaasd af wat en waar de onderzoekers onderzocht hebben, of zijn alle sporen van dit werk verdampt? Kennelijk moet iedere generatie opnieuw het wiel uitvinden en wordt er niet geprofiteerd van al het nuttige werk wat al gedaan is.

    • Jeanne Witkam