Den Bakker

Ik ben een zwevende kiezer. Dit heeft zo zijn voordelen: er wordt naar mijn gunst gedongen. Dus ik besta. Welke knop ik ga indrukken zal sterk afhangen van het tijdstip waarop ik die knop ga indrukken. Ik heb een dunne huid en ben erg gevoelig voor lichtintensiteit. Stem ik in de ochtend dan ga ik voor de buikspreekpop Balkenende. Stem ik rond het middaguur dan zijn mijn gedachten bij de jongleur van de nuance Thom de Graaf. Rond drie uur in de middag neig ik naar het apocriefe, rechtse engagement van de linkse SP. Maar tegen de avond, oh tegen de avond, eind januari, wanneer het licht al een fractie langer blijft hangen in de boomtoppen en de belofte, nee de zekerheid van een naderend voorjaar als een stijgende beursindex zich presenteert, dan denk ik aan de woorden van de Indische schrijver A. Ghose uit 1914: `De winst van de democratie is de veiligstelling van het leven, de vrijheid en de bezittingen van het individu voor de grillen van de tirannieke ene of van de zelfzuchtige handvol; haar kwaad is de vermindering van de grootheid in de mensheid.'

Als ik al kies, dan moet het gebeuren tussen halfvier en vier.

Zou Maarten den Bakker kiezen?

Januari is de maand dat de wielersponsors met veel gevoel voor bombast de onfeilbaarheid van het voetvolk aan de pers presenteren. Dat verveelt. Op 16 januari beperkte deze krant de presentatie van de Rabo-wielerploeg zich goddank tot een interview met de gevallen held Maarten den Bakker. Dat was verhelderend. Maarten den Bakker was ik al een jaar kwijt. Een peloton zonder de diepe ondertoon van Maarten den Bakker in zijn buik is een geamputeerd peloton. Den Bakker was een ster in het openbreken van de koers. Vooral in de Waalse klassiekers. En dit alles met het oog op de ingeschatte finishing touch van Michael Boogerd die al stierf aan een zenuwinzinking op het moment dat den Bakker zijn demarrage plaatste – want stel nou eens dat die lul wegbleef en zelf won.

Maarten den Bakker was ten prooi gevallen aan een depressie. Een echte. Hij brengt de depressie onder woorden: een mist waarin zelfs een mooie vrouw hem niet meer kon bekoren. Dat is inderdaad the limit in een wereld waarin testosteron als de koningin der kerosine-achtigen wordt aanbeden.

Hij wist zich op eigen kracht uit de diepte van de leeggeviste wateren te bevrijden: `Nog geen tien psychiaters hadden mij kunnen helpen.'

Wat hij het meest had gemist tijdens zijn sabbatical year? `Ik heb vooral het lijden gemist. En het praatje met de mecaniciens.'

De mecaniciens. De meest onderschatte, en de meest onderbetaalde paria's van het circus.

Ik zie Maarten den Bakker zijn krachten bij elkaar rapen en demarreren in de Waalse Pijl van 2003. Hij is weg, hij is echt weg. De overwinning draagt hij zeer sentimenteel op aan de onderkant van zijn ondemocratische samenleving.