Tóch

Job Cohen. Geen Stekelenburg, geen Tjeenk Willink. Cohen gaf gistermiddag op de burelen van de PvdA aan de Herengracht in Amsterdam een persconferentie, zoals alleen hij die kan geven: beminnelijk, alert en zo behoedzaam mogelijk formulerend. Het journaille morde na afloop, maar men zal er diep in zijn hart wel begrip voor hebben gehad.

Want de vijanden van de PvdA luisterden mee. Ieder woord van Cohen dat tegen Bos kan worden gebruikt, is een prooi voor de tegenstander. Zalm probeerde het later op de avond al in Netwerk met oude woorden van Cohen. Bos weerde de aanval af, maar het zal duidelijk zijn dat de assistenten van Zalm en Balkenende de komende dagen overwerk zullen verrichten met het doorspitten van belegen teksten van Cohen. Zei hij toen en toen niet over migratie dat...en was zijn mening over het financieringstekort niet...

Ogenschijnlijk heel verstandig dus van de PvdA om Cohen zoveel mogelijk in de luwte te houden. Wie met twee kopmannen moet opereren, is altijd kwetsbaarder dan de partij die het bij één voorman kan houden.

Maar zal de kiezer het begrijpen? Ik heb het onbewijsbare vermoeden dat het de PvdA een zeteltje of drie gaat kosten wellicht net genoeg voor Balkenende om de strijd te winnen.

De vraag is of de PvdA daar zo rouwig om moet zijn. Misschien is het wel een scenario dat in het geheim gekoesterd wordt: de PvdA als een goede tweede achter het CDA, met ongeveer evenveel ministersposten, maar zonder het loodzware premierschap. Bos loopt als fractieleider liever premier Balkenende voor de voeten dan premier Cohen.

Tóch Job Cohen.

Nog voordat hij als kandidaat werd aangewezen, liepen de tegenstanders al tegen hem te hoop - Zalm voorop. Slappe man op migratiegebied, pappen en nathouden enzovoorts. De feiten zijn anders, zoals Bos al meteen in zijn introductie liet zien met onder meer het voorbeeld van de nieuwe Vreemdelingenwet. Zelf bewaar ik ook een sterke herinnering aan een veel strengere Cohen.

In december 1998 was er in de Haagse Agneskerk een hongerstaking van illegale allochtonen. Ik luisterde naar hun vaak hartverscheurende verhalen, maar Cohen stelde zich zeer gereserveerd op en wilde alleen wat doen aan `de schrijnendste gevallen'. Hij gedroeg zich ook in deze zaak, die veel publiciteit kreeg, bepaald niet als het doetje dat Zalm zo graag van hem maakt.

Cohen wordt nog vaak verweten dat hij in Amsterdam aantrad met de belofte ,,de boel bij elkaar te houden''. Ik begrijp niet wat er mis is met die woorden. Hij wil de etnische minderheden niet nóg verder in het isolement drijven. ,,Als ik gezien wordt als iemand die niet uitsluitend van de harde lijn is, beschouw ik dat als een compliment'', zei hij op zijn persconferentie.

Tóch Job Cohen.

Ik had het niet verwacht, gezien de gezondheidssituatie van zijn vrouw een van de redenen waarom hij destijds de landelijke politiek verliet. Een nette man keert (eventueel) terug in de Nederlandse politiek. Daar had die politiek wel behoefte aan.

    • Frits Abrahams