Neko Case rebels in countryrepertoire

Zelden wordt een lied van Bob Dylan zo loepzuiver gezongen als Buckets of rain zangeres Neko Case gisteravond deed in het bovenzaaltje van Paradiso. Dylan schreef het slotnummer van Blood On The Tracks als een wrange pastiche op een countrysong, waarin zijn liefdesverdriet werd verbeeld door de emmers die nodig waren om zijn tranen op te vangen. Bij Neko Case werd het écht country, dankzij de snik in haar stem en de geloofwaardige manier waarop ze de woorden `honey baby' over de in haar geboortestaat Virginia getrainde tong liet rollen.

Toch wordt Case hardnekkig gerekend tot de alternatievelingen van de alt.country, een eufemisme voor artiesten die niet glad genoeg zijn om het in Nashville te maken. Haar platen verschijnen op het rocklabel Matador, haar laatste cd heet Blacklisted, verwijzend naar de zwarte lijst waarop haar muziek bij de countrystations prijkt.

Na een verblijf in Canada waar ze drumde bij een punkband, werpt Neko Case een frisse blik op de Amerikaanse muziektraditie. Haar americana heeft een rebels randje, met blote armen en een afzakkende spijkerbroek die ze ophijst als een zojuist van haar motor gestapte biker chick. Haar band heeft de informele uitstraling van een straatorkestje: een banjospeler die dubbelt op gitaar en pedal steel en een contrabassist die de maat stampt met een tamboerijn op de grond. De gitaren die ze zelf bespeelt, akoestisch zowel als elektrisch, tellen maar vier snaren waarop ze precies dezelfde grepen pakt als de banjospeler. Dat komt de muziek niet ten goede, want die klinkt daardoor wat iel.

Gelukkig heeft Neko Case een overrompelende stem waarmee ze hard en zuiver zingt. In hun slepende walstempo herinneren veel van haar liedjes aan de manier waarop de verwante groep The Walkabouts folk en country in een hedendaagse rock-context verwerkte. Haar schetterende voordracht kon echter niet ontroeren. Ze probeerde het wel, met zachte passages aan het einde van de sommige liedjes, maar het bleef bij technisch ijzersterke zang die weinig tere snaren beroerde.

Case was beter op dreef in nummers van anderen, of de oude folksong Wayfaring stranger, dan in haar eigen songs die veelal mank gingen aan melodie. Als goede zangeres met matige liedjes voldeed ze maar half aan de voorwaarden voor een briljant singer/songwriter. Maar op een willekeurige straathoek is dit hardwerkende trio goed voor een halve euro, vooral voor die Dylan-cover.

Concert: Neko Case. Gehoord: 19/1 Paradiso, Amsterdam.