Mullah Krekar

Er is een fout gemaakt bij de plotselinge uitzetting van mullah Krekar naar Noorwegen, zo gaf het ministerie van Justitie direct toe, waardoor hij niet is opgepakt.

Het departement weet dit aan een communicatiestoornis met de Noorse collega. Het is de vraag of de genoemde fout wel de echte was. Een reportage over de gang van zaken in deze krant afgelopen weekeinde geeft voedsel aan het vermoeden dat de werkelijke storing – en dus de fout – niet zozeer Noorwegen betreft als wel de Nederlandse rechtspraak. De mullah werd in september op doorreis in Nederland opgepakt ter uitlevering aan Jordanië wegens drugshandel. Minister Donner (Justitie) beschikte echter over een bericht van de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (AIVD) dat het eigenlijk om een moordaanslag ging. Met alle risico dat het uitleveringsverzoek een dubbele bodem had, zoiets hoort de uitleveringsrechter en het openbaar ministerie dat het uitleveringsverzoek indient te weten. Zeker nu de heroïnezaak door de afwezigheid van een reguliere uitleveringsrelatie met Jordanië toch al niet sterk was. Donner hield de AIVD-informatie achter, ontkende glashard tegenover de raadsman en trok door de plotselinge uitzetting ook nog eens het kleedje onder zijn eigen openbaar ministerie weg, dat de eenmaal begonnen zaak niet kon afmaken.

Men kan zich natuurlijk afvragen waarvoor de opwinding nodig is. De dubieuze uitlevering naar Jordanië is per slot van rekening niet doorgegaan. Noorwegen is een net land, dat evenals Nederland gebonden is aan het Europees verdrag voor de mensenrechten. Dat geldt voor de behandeling van de verdenkingen die uit diverse hoeken tegen de mullah worden ingebracht en ook voor de asielaanvraag die Nederland op de valreep tegenhield. De mullah reisde op een Noors (vluchtelingen)paspoort, dat maakt dat dit land eerstverantwoordelijk.

Maar zo gemakkelijk kan Donner er niet van afkomen. Waarom moest Krekar eigenlijk op zulke zwakke gronden hier worden aangehouden en vier maanden worden vastgezet? De belangrijkste vraag is of minister Donner de rechter niet op het verkeerde been heeft gezet. Dat is een ernstige vraag, want het is een elementaire verantwoordelijkheid van een minister van Justitie misverstanden met de rechterlijke macht te voorkomen. De tactiek van `stonewalling' – het botweg volhouden dat er niets aan de hand is – die de minister kiest, maakt het er niet beter op. Demissionair of niet.

De bewindsman heeft nog een afzonderlijk akkefietje te klaren. Onder zijn verantwoordelijkheid is Krekars advocaat op de luchthaven niet alleen van de plaats van uitzetting verwijderd, maar ook opgesloten. Zo'n behandeling van een raadsman in de wettige uitoefening van zijn bediening is ongehoord.