Jimi Hendrix

Meer dan dertig jaar na zijn dood is Jimi Hendrix opnieuw het middelpunt van een controverse. Het zorgvuldige heruitgaveprogramma van de nabestaanden, door halfzuster Janie Hendrix georganiseerd in de firma Experience Hendrix, wordt doorkruist door de sluwe zakenman Ed Chalpin, die Hendrix bij zijn leven al dwars zat met ongeautoriseerde plaatuitgaven. Tegelijk met de officiële uitgave van Jimi Hendrix' integrale optreden tijdens het Isle Of Wight-festival van augustus 1970 op de dubbel-cd Blue Wild Angel, komt Chalpin met het een maand eerder in Hawaii opgenomen The Rainbow Bridge Concert.

Beide concerten vonden plaats in de laatste maanden van het chaotische leven van de meest innovatieve rockgitarist van het psychedelische tijdperk, en dat is te horen. Rainbow Bridge, gedeeltelijk gebruikt in de gelijknamige speelfilm, klinkt alsof de verwaaide muziek met een goedkoop cassetterecordertje is opgenomen. Vooral Hendrix' zang is slecht te horen, maar door de lofi-kwaliteit klinkt zijn gitaarspel in de toen nog nieuwe songs Freedom en In from the storm ruiger dan ooit.

Jimi Hendrix heeft eenvoudig nooit een oninteressant optreden gegeven, zo blijkt ook uit de twee uur lange registratie van het rommelige, maar bij vlagen uiterst bevlogen Isle Of Wight-concert. Een vermoeide Hendrix gaf slagwerker Mitch Mitchell alle ruimte voor drumsolo's, waarmee het toch al niet erg energiek gespeelde Machine Gun tot bijna een half uur werd gerekt, en worstelde met de walkie-talkies van de security die keihard door zijn gitaarversterker werden weergegeven.

Toch zijn er schitterende momenten als het oneerbiedig smerig gespeelde Engelse volkslied en een explosief Ezy Rider, zeldzaam op het Hendrix-repertoire omdat de tijd hem niet gegeven was om het nog vaak te spelen. Een maand later was hij dood en kon het getouwtrek om zijn muzikale erfenis beginnen.

Jimi Hendrix: The Rainbow Bridge Concert (Purple Haze/Bertus), Blue Wild Angel (Experience Hendrix/Universal)