De norm van Zalm

Gerrit Zalm betichtte Wouter Bos er vrijdag van de kiezers op economisch gebied een rad voor ogen te draaien.

De jonge god van de sociaal-democratie, bezig aan een opmars in de polls, heette plotseling `een bedrieger', en `een leugenaar'. Het waren uitlatingen die me deden terugdenken aan een recente journalistieke ontmoeting met Zalm, vastgelegd op een cassetteband. Wat verklaarde de voormalige minister van Financiën half december ook alweer? ,,Ik zeg geen lelijk woord over mijn concurrent-lijsttrekkers, althans wat betreft persoonskenmerken.'' Zalm hekelde de onder de gordel-achtige manier waarop vandaag de dag wordt gediscussieerd. Hij wenste zich daartoe niet te verlagen. ,,Ik ben zelf het slachtoffer geweest van allerlei diskwalificaties. Ik vind dat je de discussie over de inhoud moet voeren.'' Nogmaals, zei hij, de gedachtewisseling moet gaan ,,over het verkeerde beleid dat betrokkenen voorstaan, niet over de persoon''.

Dat was vóór de PvdA oprukte. Inmiddels is de situatie veranderd, en daarmee blijkbaar ook de norm van Zalm. Dit weekend weigerde hij in het tv-programma Nederland Kiest zijn harde woorden in te trekken. Hij was slechts even ,,uit de slof geschoten'' moet kunnen. Maar Zalms suggestie dat hij slechts à l'improviste iets had geroepen, doet weinig geloofwaardig aan. Iedere interviewer weet uit ervaring dat een gesprekspartner met een pittige overtuiging de neiging heeft zo'n opinie in grofweg dezelfde bewoordingen tegenover welke journalist dan ook te uiten. Daar is niets spontaans aan. Zalm beschuldigde Bos vrijdag in zowel De Telegraaf als in NRC Handelsblad van een gebrek aan integriteit, en hij gebruikte daarvoor nagenoeg dezelfde etiketten.