Australische favoriet Hewitt onderuit

In het zicht van wat zijn beste prestatie op de Australian Open had moeten worden, heeft Lleyton Hewitt andermaal moeten constateren dat het rebound ace van Melbourne Park hem niet gunstig gezind is. Op het rubber op een laagje beton verloor de 21-jarige nummer één van de wereld vandaag in de vierde ronde van de Marokkaan Younes El Aynaoui: 6-7, 7-6, 7-6 en 6-4.

Hewitts uitschakeling kwam als een mokerslag aan in zijn sportgekke vaderland, dat gisteren al werd opgeschrikt door branden die een deel van de hoofdstad Canberra in de as legden. Ontelbare weddenschappen sloten de gokgrage Australiërs af op hun landgenoot, ook al zou een eventuele eindzege van de officieuze wereldkampioen nauwelijks iets op hebben geleverd: voor elke ingezette dollar op Hewitt keerden de bookmakers slechts 1 dollar 80 uit.

Na vandaag kunnen al die weddenschappen de prullenbak in en hetzelfde geldt voor de als een `droomfinale' bestempelde en verwachte confrontatie tussen Hewitt en Andre Agassi. El Aynaoui (31) treft overmorgen in de kwartfinales Andy Roddick, de hardhitter uit de Verenigde Staten die vandaag een 2-0 achterstand in sets omboog en won van Mikhail Joezny uit Rusland: 6-7, 3-6, 7-5, 6-3 en 6-2.

Hewitt torste de afgelopen acht dagen de hoop van de natie op zijn schouders. Vandaag brak het lijntje, en verbitterd constateerde de straatvechter uit Adelaide na zijn nederlaag tegen de nummer 22 van de wereld dat ,,ik in Londen of Amerika vermoedelijk minder druk had gevoeld dan hier in eigen land''. Om daar meteen aan toe te voegen dat ,,de nummer één van de plaatsingslijst bij een grandslam altijd een beetje druk voelt''.

Kon hij twaalf maanden geleden na zijn uitschakeling in de eerste ronde tegen nobody Alberto Martin de waterpokken opvoeren als excuus, vandaag ontkwam de Australiër domweg niet aan de conclusie dat El Aynaoui hem op vrijwel alle onderdelen had afgetroefd. Zelfs zijn veelgeprezen wilskracht bood geen soelaas. ,,Ik kwam niet door zijn service heen en zag daardoor geen kans zijn backhand te bestoken.'' Op die analyse viel niets af te dingen, want de grillige Marokkaan met het rastakapsel die hij ruim vier maanden geleden nog versloeg in de kwartfinales van de US Open, stond zelfs niet toe dat Hewitt een van zijn drie breekpunten kon benutten.

Na zijn vluggertje van zaterdag tegen de onmachtige Tsjech Radek Stepanek (6-3, 6-2 en 6-0) had Hewitt zich een betere tegenstander kunnen wensen. El Aynaoui staat in het circuit te boek als een rasatleet die uit alle hoeken en standen kan slaan en zijn tegenstanders langzaam maar zeker wurgt. Een balartiest ook die op goede dagen, en helaas zijn die zeldzaam in het leven van de dertiendejaars professional uit Rabat, van iedereen kan winnen. In de voor hem vijandige Rod Laver Arena wierp hij vandaag alle schroom van zich af en kwam hij tot een indrukwekkend aantal van 33 aces en een score van zeventig procent op zijn eerste service.

`Een wandelende muur' is Hewitt al meermalen genoemd, voor zijn vermogen om een scherm op te trekken voor zijn tegenstanders en alle ballen vanaf de baseline terug te meppen. Maar die veelgeprezen muur vertoonde vandaag scheuren. Vooral de eerste service van de pupil van coach Jason Stoltenberg liet te wensen over. Hewitt sloeg minder dan de helft van zijn eerste services binnen de lijnen, en bleef het antwoord schuldig op de kanonskogels die El Aynaoui op hem afvuurde.

Zeven keer nu heeft Hewitt meegedaan aan `zijn' Australian Open, en telkens sneuvelde hij voortijdig op het park waar hij in 1997 vijftien jaar en elf maanden oud als de jongste qualifier uit de geschiedenis zijn grandslamdebuut maakte. Vastklampen deed hij zich vandaag aan de voor de hand liggende gedachte dat ,,ik hier vermoedelijk nog vele kansen zal krijgen, en ik mezelf daarom niet de put in ga praten''.

Zeventwintig jaar geleden won een Australiër (Mark Edmondson ten koste van landgenoot John Newcombe) voor het laatst het grandslamtoernooi in eigen land. Maar hoewel Eddo voorafgaand aan de editie van 2003 opbeurende woorden sprak aan het adres van zijn beoogde opvolger (,,Je vraagt je werkelijk af wie hem kan verslaan'') sorteerden zijn aanmoedigingen niet het gewenste effect, en liet Hewitt het Australische thuisfront opnieuw in de kou staan.

Met de eigen achterban onderhoudt de tweevoudig grandslamwinnaar (US Open 2001 en Wimbledon 2002) toch al een tweeslachtige verhouding. Op handen dragen de Australiërs 's lands beste maar immer provocerende tennisser niet. Learning to love Lleyton luidde dan ook de veelzeggende kop dat het dagblad The Age daags voor de Australian Open afdrukte. Twee pagina's lang mochten betrokkenen uitleggen wat Hewitt tot een groot sportman maakt. Vraag is of de Australiërs zijn overtuigd, zeker na zijn nederlaag van vandaag.