Wonen in Frankrijk. Naast Engelsen

Voor Nederlanders met een tweede huis in Frankrijk is het leven veranderd sinds de Kanaaltunnel open is. Want steeds meer Britten kopen nu een tweede huis in Frankrijk. Zo kreeg ook schrijver Atte Jongstra Engelse buren in zijn Franse dorp. `Wanna beer, mate?'

Wij wonen lager dan de Engelsen – hoe leg je zonder tekening aan een Hollander de plattegrond uit van een dorpje, dat tegen een Franse heuvelhelling is gebouwd? Laat ik zeggen dat je om bij onze Villechaise-woning te komen Jezus aan het dorpskruis passeert, dan de Engelse woning, links bij boer Dorot vijf meter afdalen, dan sta je bij ons voor de deur. Ze kochten vorig jaar hun huis – in een rijtje onder één lang en lekkend dak – voor een bedrag dat ons met vreugde deed ontdekken dat sinds wij ons eigen koopcontract hadden getekend de huizenprijs was verviervoudigd. Misschien was de prijsstijging wel van de orde factor tien. Het kan ook zijn dat ze hun French property naar Engelse maatstaven een koopje vonden. Je weet het niet. Het is een appartement van het onbewoonbaar verklaarde type, met schuur inpandig – er kunnen twee koeien in, vier lammeren, een enkelvoudig paard. Of zouden ze het om de garden hebben gekocht? Een postzegel gronds, twintig meter bij zes, met ingestorte waterput, een kersenboom en een reusachtige spar met hoog lichtwerend vermogen.

Wij hebben niks tegen Engelsen. Het is een sympathiek volk. Hij is lijvig, heet Dave en zit in de theorie van de techniek, Schotse Margery is zwaargebouwd en schoolteacher – iets in de talen. Ze zijn heel gastvrij en net zestig. We hebben alleen de aanschaf van hun property nooit helemaal begrepen, in verband met prijs en kwaliteit.

Had ik al gezegd dat wij lager wonen dan zij? Als Dave of Margery over de rand van hun garden kijken, zien ze ons weiland. Als ze rechtuit kijken zien ze niks – daar staat de spar.

ABSOLUTE BEGINNERS

Het is niet eerlijk. Wij zitten al vijf jaar in ons huis en hebben er al heel wat aan verbouwd. Muren gestuukt, badkamer met wc aangelegd, nieuwe keuken geÏnstalleerd en zo meer. Die arme Engelsen beginnen net.

Twee dagen van onze hartelijke kennismaking. Het lucht je op je beter dan in het dialect van de Morvan verstaanbaar te kunnen maken. Dat vond Dave zeker, alleen Margery spreekt Frans.

,,Hoe zijn jullie in Frankrijk terecht gekomen?'' vroeg ik.

,,It's the wine'', zei Dave. ,,Wij maakten eens per jaar een wijntocht in de streek en vonden dit. Neem een kijkje! Een wereldwoning vinden wij, al zie je het nog niet.''

We kregen een rondleiding. Een aftands bad in een aflegruimte, een huiskamertje (met aanrecht – the kitchen!), tussenmuren die het plafond niet raakten en natuurlijk het buitenbalkon, for the view op de spar. En mooi dat ze daar kurkdroog zaten op hun balcony, zei Dave, met de priemvinger naar het afdakje van roestig golfplaat.

,,Dave overdrijft'', zei Margery. ,,Het is nog geen paleis, maar dat maakt Dave er strakjes van, isn't it Dave?''

Dit was de eerste keer dat ik hoorde hoe diep Dave kon zuchten.

We hebben nu al één heel jaar genot van onze Britse buren. Recht tegenover hun huis staat de vuilcontainer, die is óók voor ons. We hebben gemerkt dat Engelsen een scherp gehoor hebben. Zitten ze niet op het balkon van hun kurkdroge view te genieten, moet Dave binnen werken van Margery. Maar hoezeer wij ook sluipen, we worden steeds betrapt.

,,Wanna a beer mate?''

Zet ik als wij arriveren op het laatste stuk de motor uit, om ongemerkt voorbij te glijden: vergeefs. Daar hangt Margery over de veranda: ,,Welcome.''

Heel gastvrij en warm. Uitstappen, extra stoelen aangeschoven, hapje er bij, we halen communicatie in.

Van de zomer werden wij officieel uitgenodigd voor een borrel in hun huis. Er waren twintig mensen, hoorden wij, het hele dorp. Wij hadden helaas ineens te lijden gehad van jammerlijke ingewanden en verbleven die bewuste avond op ons toilet. Zeiden wij. Wel heel wat gemist. Madame deze had dít gezegd, monsieur die had geroepen dát, en iedereen had zus en zo blauw gelegen volgens Margery.

,,Jazeker'', zei Dave. ,,De hele kamer vol met onverstaanbaarheden, lachen hoor!''

DE KERSENBOOM

Best mooie scènes meegemaakt. Wij wonen lager dan de Engelsen, en geluid dráágt in ons Franse dorp. Gerucht – Margery het huis uit stormend:

,,Don't you touch that cherry tree!''

,,Maar alle takken die ik zaag zijn dood!'', riep Dave verbouwereerd.

,,You'll be dead, if you proceed!''

Dat was de tuin. Twee dagen later. Containerdropping gedaan, deksel zachtjes dicht, Dave terstond met spade op 't balkon.

,,Wanna a beer mate?''

,,Ik zou je niet graag storen in je werk'', zei ik: ,,Got some digging to do?''

Voor de sceptic tank, zei Dave. ,,Is verplicht, ik heb de gemeente-regulations goed gelezen.''

Ik zei dat wij een gat in 't weiland gegraven hadden, en niets meer.

,,Eén winter, en alle shit is weggevroren.''

,,You're joking''

Ik knikte, onzeker of de Engelsen klokkenluiders zijn. En Dave graven, dagenlang. Aannemer tank gebracht en aangesloten, wist ik wat dat kost?

,,Jaja Dave'', zei ik. ,,Alsof je je eigen graf gedolven hebt.''

De verhoudingen waren dus intussen zo hartelijk geworden dat het tijd werd voor Dave en Margery op tegenbezoek. Wij bier en streek-wine inslaan.

Een rondleiding, die ik zo bescheiden mogelijk hield. Dave was dazzled zoals hij zei, `how far you got!'. Margery dronk één glas en wilde toen naar huis. Veel zeggen deed ze niet.

,,Jaloers kreng'', zei mijn liefste vrouw. ,,Kon 't gewoon niet hebben.''

Kwam toevallig onze eigen Franse aannemer langs. Aardige man, veel achterstallig werk: hoe zou het met hem zijn? Wat hij van de tussenmuren dacht in het Engelse huis. Was dat normaal, niet tot het plafond? Een metselaar met hoogtevrees, leek hem. Hoe veel had dat huis gekost?

,,Een onbescheiden som'', zei ik.

Sinds hun bezoek heb ik een warm contact met Dave. Met zijn vrouw wat minder. Ik bood Dave aan mij voor hem in te zetten, met motorzaag. Gereedschap leen ik nimmer uit, wel mijzelf. Hij mocht er echter geen gebruik van maken. Margery's eer te na. En haar angst: de cherry tree. Ze is best vriendelijk hoor, praat altijd Frans met mij, met vette Schotse medeklinkers. Altijd opgewekt ,,Bonjour!'' Maar voor Dave is het bestaan bepaald niet opgeklaard, sinds hun bezoek aan ons.

,,Always work to do'', zei hij, toen wij weer eens een biertje dronken. ,,We liggen achter, zegt Margery. Speed it up. Begint al 's ochtends. Zegt ze dat ik mijn luie reet uit de veren tillen moet. Uit Atte's schoorsteen komt al rook! Je bent mijn voorbeeld tegenwoordig, of ik wil of niet.''

En meteen daarop een valwind uit zijn mond, wat tot voorlopig één conclusie leidt. De Engelsen die een huis in Frankrijk kopen mogen prachtig zuchten, maar als ze er zijn, dan zijn ze er. Onvermijdelijk.

    • Atte Jongstra