Vrouwen Iran weer welkom bij het voetbal

In Iran is er een sporttaboe doorbroken. Vrouwen mochten er voor het eerst in meer dan twintig jaar een voetbalwedstrijd in het stadion bijwonen.

Aan de hekken van het Peykan-stadion in de Iraanse hoofdstad hangen diverse spandoeken. Op een gele staat: `Iman Khomeini zegt: Ik adviseer iedereen in dit land om aan sport te doen'. Op een andere: `Islam bevestigt dat sport goed is voor mensen'. Toch heeft de Iraanse staatsinterpretatie van datzelfde geloof ervoor gezorgd dat vrouwen, sinds de islamitische revolutie van 1979, niet welkom zijn in voetbalstadions. De schunnige taal van de mannelijke supporters zou de dames maar in de war brengen, meenden de Iraanse geestelijken.

Maar op deze koude januaridag vindt er een nieuwe revolutie plaatst in het Iraanse voetbal: Er zitten vrouwen op de tribune. Toegegeven, het zijn er slechts acht en de meeste zijn journalist maar ,,binnenkort komen al onze vriendinnen ook'', zegt Nedah Sohanie (20). De circa driehonderd andere supporters staren naar de perstribune waar de nieuwelingen zitten.

Op het veld staan de mannen van de arbeidersclub Peykan (pijl) tegenover die van Abu Moslem (moslimbroeder) uit de Noord-Iraanse stad Mashad. Sohanie raakt niet opgewonden van de blote mannenbenen, een andere angst van sommige geestelijken. ,,Raar he: die mannenbenen zijn gewoon op tv te zien als er voetbal is. Dus waar maken ze zich zorgen over?''

Het is onduidelijk waarom de vrouwen opeens wel voetbalwedstrijden in het stadion mogen bijwonen. Meesterbrein achter het hele plan is Peykan-manager Mehdi Dadrass. ,,Dit is een experiment'', zegt hij. Als de aanwezigheid van de vrouwelijke journalisten goed uitpakt, mogen er méér vrouwen komen. De Iraanse voetbalfederatie heeft toestemming gegeven voor het project. Boze tongen beweren dat Dadrass het teruglopende bezoekersaantal van Peykan probeert op te krikken met zijn actie. Hij wil daar niets van weten: ,,Ik ben een goede moslim, vrouwen houden ook van voetbal, ze mogen komen''.

Onlangs kon Irans eerste vrouwelijke buschauffeur aan de slag, vrouwelijke politieagentes bevolken de straten en er zijn nu ook vrouwelijke taxichauffeurs. Taboes worden aan de lopende band doorbroken.

Toen het nationale team van Iran in november 2001 een belangrijke kwalificatiewedstrijd voor het wereldkampioenschap tegen Ierland speelde, werden de Ierse vrouwelijke fans wél toegelaten maar de Iraanse niet. ,,We hebben geprobeerd toch het stadion binnen te komen maar het lukte niet. Ik was zo kwaad. Maar nu mogen we gewoon komen kijken. Het is fantastisch'', zegt Sohanie die zonder moeite de namen van alle spelers van het Nederlands elftal kan opdreunen.

Als het eerste doelpunt valt, een blunder van de moslimbroeders, worden de spelers van de thuisclub met complimenten overladen. `Mashallah Peykan' (Moge Allah Peykan steunen). Sohanie is tevreden. ,,Zie je wel, de mannen schelden helemaal niet als er vrouwen in het stadion zijn, ze gaan zich juist beter gedragen.''

In de rust wordt er letterlijk thee gedronken. Een van de mannen wc's is ontruimt en ontdaan van nare luchtjes. Op de deur hangt een wit papiertje waar met een blauwe stift `vrouwen' op is geschreven.

Amir Golestani (17) kijkt van onder zijn wollen muts naar de hoofddoekjes even verderop. ,,Sommige mannen vinden het niet leuk dat er vrouwen zijn maar ik heb er geen problemen mee. Hoewel, als er meer komen dan kijkt niemand meer naar de wedstrijd.''

Abu Moslem wordt met 1-4 afgedroogd door Peykan, tot tevredenheid van de aanwezige dames: ,,We komen allemaal uit Teheran, net als Peykan.'' Manager Dadrass is in zijn nopjes: ,,Als er vrouwen bij zijn spelen mijn jongens veel beter''.