Verkiezingen 2

Om het haar in het buitenland wonende burgers makkelijk te maken, biedt de Nederlandse overheid verschillende mogelijkheden om je stem uit te brengen. Eén daarvan is iemand in Nederland machtigen. Ik heb besloten mijn moeder te machtigen. Daarvoor moest een brief met onze beide handtekening naar de gemeente Den Haag gestuurd worden om mij zo als kiezer te registreren.

Keurig een paar dagen voor de deadline van 10 december heeft mijn moeder het formulier ingeleverd. Nu, amper een week voor de verkiezingen, heeft ze nog steeds geen oproepkaart ontvangen. Meerdere malen heeft ze de gemeente gebeld. De reacties varieerden van `we hebben het heel erg druk en er is een enorme achterstand', `we zoeken het uit en bellen u terug' (wat ze uiteraard niet deden), en vandaag (17 januari) `hij kan nu echt ieder moment op de mat vallen'. Ik begin het inmiddels een beetje benauwd te krijgen. Het zou toch niet zo zijn dat de gemeente Den Haag mij van mijn stemrecht gaat beroven?

Ik heb geen alternatief; het is te laat om mijn normale oproepkaart heen en weer naar Canada te sturen, zodat ik hem kan tekenen en stemmen per post had ik langgeleden al aan moeten vragen.

De regering heeft veel geïnvesteerd in de `u komt toch ook' en de `u komt toch weer' campagnes. Terwijl ik hier, dankzij de moderne techniek, naar de Nederlandse radio luister, hoor ik Thom de Graaf mij oproepen om `toch ook te komen'. Ja Thom, ik zou dolgraag komen. Maar de gemeente Den Haag heeft het druk. Zo druk dat ze geen tijd hebben om mij te helpen mijn burgerrecht uit te oefenen. Wie weet valt de stemkaart de komende dagen nog op de mat.

    • Evelyn Ersanilli