The Raveonettes

The White Stripes, The Kills, The Raveonettes – de tijd is blijkbaar rijp voor duo's bestaand uit een man en een vrouw. The Raveonettes is de nieuwste aanwinst in dit genre. Sune Wagner (de man) en Sharin Foo (de vrouw) zijn afkomstig uit Denemarken maar klinken alsof ze sinds hun kindsjaren niets anders hebben beluisterd dan Anglosaksische garage-rock – uit een wel heel rommelige en aftandse garage. Voor een duo maken ze een hoop herrie, zoals te horen is op hun debuut-cd Whip It On, maar misschien heeft dat te maken met de productionele kwaliteiten van oude bekende Richard Gottehrer (die ooit Blondie produceerde).

Grootste troef van dit duo is de combinatie van de twee stemmen van Foo en Wagner. Bijna constant zingen ze hun teksten tegelijk waarbij hij de strenge zanglijn levert en zij de hunkerende, als een SM-relatie in vocalen. Ook in de muziek zit een combinatie van straf en beloning: de zagende gitaren en holle drumcomputers tegenover de zoete accenten van het mandoline-getokkel. En ten slotte komt de SM-sfeer ook terug in hun kleding want te oordelen naar de foto's kopen Sune en Sharin hun outfits bij de fetish-winkel.

Voor de cd Whip It On hebben de twee zich laten inspireren door het idee van de Deense filmmakers die in Dogme '95 een stel regels vastlegde volgens welke ze hun films opnamen. Voor hun liedjes legden Sharin en Sune zichzelf soortgelijke beperkingen op. Alle liedjes moesten hetzelfde grondakkoord hebben (B-mol), mochten niet langer zijn dan drie minuten, en tijdens de opnamen mochten nergens hi-hat en cymbalen worden ingezet. Niet dat er van dit soort achtergronden iets te horen is. Integendeel, Whip It On klinkt alsof alle nummers in een adem op de band zijn geslingerd, zonder al te veel verfraaiingen maar mét een ijskoud gevoel voor wat cool is.

The Raveonettes. Whip It On (Sony).***