TAKEN EN CLIËNTEN

Wie het over `de' reclassering heeft, heeft het over de in 1995 opgerichte Stichting Reclassering Nederland (SRN), waar zowel Reclassering Nederland, de Stichting Verslavingsreclassering GGZ Nederland en de Reclassering Leger des Heils onder vallen. Voor die tijd bestond de reclassering uit 19 stichtingen, die waren aangesloten bij een overkoepelende federatie. Bezuinigingen noopten tot een grootscheepse reorganisatie.

De reclassering neemt een unieke plaats in binnen de Nederlandse strafrechtketen, omdat zij gedurende het hele traject – vanaf het moment van aanhouding tot en met de terugkeer van gedetineerden in de maatschappij – betrokken is bij cliënten. In dat proces heeft de reclassering verschillende taken, waaronder het geven van voorlichting aan de rechterlijke macht en het uitvoeren van taakstraffen. Maar veruit de belangrijkste taak is de – al dan niet door de rechter opgelegde – begeleiding van mensen die een strafbaar feit hebben gepleegd. Met resocialisatieprogramma's, die (ex)gedetineerden helpen bij het vinden van een baan, huisvesting en het opbouwen van sociale relaties, probeert reclassering recidive tegen te gaan.

Van alle cliënten van SRN is bijna negentig procent man. Ruim veertig procent is jonger dan veertig jaar. Het merendeel zit vast wegens een vermogens- of geweldsdelict.