MINDER WANTROUWEN

Naam: Rashid (22)

Gevangenis: Vught

,,Dit is mijn langste periode in de gevangenis, de drie keer hiervoor zat ik op z'n hoogst anderhalf jaar – nu vierenhalf, waarvan ik er nog anderhalf moet. Maar dit is de beste gevangenis tot nog toe. Sinds een jaar zit ik namelijk op de afdeling maatschappelijke integratie en daar heb je meer faciliteiten en vrijheden dan op een normale afdeling. Het is bedoeld voor jongens van mijn leeftijd en er wordt heel veel tijd gestopt in gezamenlijke dingen, zoals sport, groepsgesprekken, eten en onderwijs. Eén keer per week hebben we een groepsgesprek met alle jongens en worden er dingen uitgepraat. Als de sfeer niet goed is bijvoorbeeld, iemand zijn huishoudcorvee niet goed heeft gedaan of de een zich aan de ander ergert.

,,Ik moest wel aan dat groepsgebeuren wennen, maar op een gegeven moment breekt de muur en ga je communiceren. Ik had het zelf eerst niet in de gaten, maar de groepsleider zegt dat ik erg veranderd ben hier. Toen ik kwam was ik gesloten en wantrouwend. Dat je steeds met een schuin oog naar de andere jongens kijkt, het gevoel dat ze je elk moment iets kunnen flikken. Een hoop jongens kende ik trouwens al, omdat ik hier vlakbij woonde. Mijn oude buurman in de stad is hier ook mijn buurman.

,,Omdat ik dit keer langer zit, heb ik betere baantjes. Eerst zat ik op de gewone arbeidszaal en moest ik stapels papier opstapelen en sealen. Dat was onwijs eentonig. Nu ben ik onderwijsassistent en doe ik allerlei klusjes.

's Ochtends loop ik om een uur of acht naar het gebouw hier aan de overkant en werk ik tot 12 uur. Vandaag heb ik voor een docent diskettes gewist en softwareprogramma's zoals Excell geïnstalleerd. Daarna heb ik de afwas gedaan, ook die van de bibliotheek en de geestelijke verzorging. Tussendoor ben ik even teruggegaan naar de afdeling om een paar tosti's te maken. Dat soort dingen kunnen hier dus, dan loop je gewoon buiten tussen de bomen.

,,Of ik gelukkig ben of ongelukkig en wat hier klote is, daar denk ik niet over na. Alles wat negatief is, druk ik weg. Ik ben bijvoorbeeld wel bang dat er iets gebeurt, met mijn moeder of met mijn vriendin, en dat ik er dan niet ben. Maar daar denk ik niet over dóór, dan maak je jezelf gek. Als ik hieruit kom, wil ik een dance/poolcafé opzetten, ik heb m'n horecadiploma's een maand geleden gehaald. Nu moet ik justitie vragen of ik naar een halfopen inrichting mag, omdat ik dan stage kan lopen in een café. Ik wil zekerheid in mijn leven, niet dat ik telkens het risico loop om betrapt te worden en weer opgepakt word.''

    • Rentsje de Gruyter