IK KOM ER BETER UIT

Naam: Chantal (25)

Gevangenis: Breda

,,Het klinkt misschien raar, maar ik heb het hier naar m'n zin. Mensen komen beter uit de gevangenis of slechter – hetzelfde blijven ze niet. Ik kom er beter uit. Ik weet nu beter hoe ik de zaken zo moet aanpakken dat ik niet weer in de problemen kom. Ik was echt naïef, dacht dat ik nooit gepakt zou worden. Of anders, dat ik na een paar dagen weer op straat zou staan. Op een dag werd ik op straat gearresteerd. Dat is drie maanden geleden.

,,Waarom ik ben veroordeeld, is privé, dat vertel ik niet aan vreemden. Behalve dan dat het een slachtofferdelict was, zoals ze hier zeggen: ik heb dus een slachtoffer gemaakt. Ik heb iets heel ergs gedaan. Voor ik hier zat, was ik daar niet zo mee bezig.

,,Dat ik me goed voel, komt ook door de bewakers. Die zijn echt tof, ze leven met je mee. Ik krijg veel begeleiding van een mentor die me helpt nadenken over wat ik straks buiten ga doen.

,,Mijn dag gaat voorbij in een vast ritme, ik verveel me niet. Om 7 uur 's ochtends gaat de wekker en vanaf 8 uur zit ik met een stuk of tien andere meiden achter de naaimachine in de arbeidszaal. Ik maak kussenslopen en schorten. Echt inspirerend is het niet, ik heb een heao-opleiding en werkte als secretaresse. Het werk is maar nét te doen qua saaiheid, maar de meiden maken het meer dan draaglijk. Ik ben wel geen groepsmens, maar tijdens het werk hebben we enorm veel lol. Ik heb twee nieuwe vriendinnen gemaakt, die ik zeker blijf zien als ik niet meer zit.

,,Na het werk zit ik veel in m'n cel, ik vind het prettig om alleen te zijn. Ik woon `op het vlak'. Dat wil zeggen: op de begane grond, waar je meer vrijheid hebt dan op de andere verdiepingen, waar ik eerst zat. Dat maakt voor mijn gevoel veel verschil. Overdag krijg ik de sleutel van mijn eigen cel en kan ik er zelf in- en uitgaan. Pas 's avonds na half negen gaat de deur van buitenaf op slot. Voor de rest zit ik hier vaak met de deur half open brieven te schrijven of op mijn laptop te werken – ik doe cursussen Excell en Nederlands. Meestal komt er dan wel een van de meiden binnenlopen om te kletsen.

,,Ik kan wel zitten klagen dat ik m'n zoontje van drie zo mis – natuurlijk mis ik hem – maar met die instelling ga ik me alleen maar klote voelen. Dus denk ik na over straks, als ik vrijkom en weer bij mijn man en kind woon. Waarschijnlijk is het dan eind maart, maar zeker is dat niet, er komen nog andere zaken van mij voor de rechter. Buiten ga ik een opleiding toerisme en talen doen. Dat kwam uit de banentest die ik gisteren heb gedaan. Ik heb namelijk meer uitdaging nodig dan ik in een secretaressebaan kan vinden.''

    • Rentsje de Gruyter