Blinde ambitie

Succes in het bedrijfsleven is geen garantie voor succes in de politiek. In Blinde Ambitie noem ik zeven grote verschillen tussen die twee werelden. Dat helpt om te begrijpen waarom politici zo vaak het verwijt krijgen dat ze vaag zijn, zich hullen in gemeenplaatsen, en weinig ruggengraat tonen. De arme politici kunnen vaak moeilijk anders, want de markt voor kiezers werkt niet zoals de markt voor tandpasta.

Toch wekt politiek commentator Mark Kranenburg (in Boeken, 10.01.03) de indruk dat in mijn boek bedrijfsleven en politiek een pot nat zijn. Is hij dan blijven steken op pagina 155 en heeft hij een compleet hoofdstuk over het contrast tussen die twee gemist? Ik benadruk juist de verschillen tussen politiek en bedrijfsleven, niet de overeenkomsten – maar houd wel vol dat de politiek niet eenzijdig moet rekruteren uit ambtenarij en onderwijs. Of wilde Kranenburg in één soepele zin door naar de constatering dat ik zelf met een bedrijfsmatige aanpak `volledig heb gefaald'? Mijn geforceerde aftocht uit Den Haag had niets te maken met een foute strategie in de volksgezondheid, waar ik juist van Hans Wiegel tot Agnes Kant steun kreeg. Ik was het al dan niet naïeve slachtoffer van een politiek spel, zoals Kranenburg heel goed weet, en ben als politicus gesneuveld, niet als econoom. In zijn mini-recensie van Blinde Ambitie slaat Kranenburg in een paar regels een dubbele fout: boek niet gelezen, vertrek van de auteur uit Den Haag onzinnig samengevat. Misschien zou een getemperde haat tegen de LPF wonderen doen voor de kwaliteit van zijn beoordelingen.

    • Eduard J. Bomhoff