Beelden

,,Fijn dat je zo snel gekomen bent'', zei de oude man die ik af en toe opzoek. ,,Ik had het nogal te kwaad toen ik je gisteravond opbelde. Ik wist even geen raad met mezelf. Ik had een rotdag achter de rug, was ziek en misselijk en ik dacht opeens: stel je voor dat nu het einde komt. Maar vanmorgen voelde ik me weer het heertje, nou ja, in ieder geval een stuk beter. Ik heb weer lekker kunnen eten.

,,Ja, er gebeuren de afgelopen weken rare dingen met me. Laatst hoorde ik links achter mijn bed enig geritsel. Nu zit daar een muur, dus er kan me niks gebeuren. Maar toch zag ik opeens een mooie, jonge vrouw staan in een bevallig jurkje met pofmouwtjes. Het was het type Audrey Hepburn uit Roman Holiday. Er lag een vage, vriendelijke glimlach op haar lippen. `Kan ik iets voor u doen?', vroeg ik haar, maar ze glimlachte alleen maar een beetje meewarig en zei niets terug. En toen verdampte ze waar ik bij zat. Ik begreep er niets van.

,,Een andere keer kwamen er onaangekondigd drie onbekende mannen binnengemarcheerd, keurig achter elkaar in het gelid. Ik zeg: `Heren, wat moet dat?' Ze bekeken me even en maakten meteen rechtsomkeert, zonder een woord te zeggen. Wat een onbeschoftheid, dacht ik nog, en toen ging ik maar weer slapen.

,,Een paar dagen geleden kwam er een verpleegster binnen die ik een poosje niet had gezien. Ze liep wat te redderen en er leek niets bijzonders aan de hand. Totdat ik nog eens goed naar haar keek. Droeg ze me daar opeens een grote bokaal bovenop haar hoofd! `Waarom draagt u in godsnaam een beker op uw hoofd?', vroeg ik. `Een beker?', zei ze, `waar heeft u het over?' Ik zeg: `Kijk maar in de spiegel.' `Welnee', zegt ze, `hoe zou ik nou kunnen werken met een beker op mijn kop?' Ik keek nog eens goed en, verdomd, die beker was er opeens niet meer. Maar zij was er wél, dat had ik me niet verbeeld.

,,Ik heb ook meegemaakt dat ik mezelf een kopje thee zag inschenken. De hele handeling voltrok zich voor mijn eigen ogen. Ik bracht het kopje naar mijn mond en wilde gaan drinken, toen ik opeens merkte dat mijn hand leeg was. Er wás helemaal geen kopje! Dat was misschien wel de meest vervreemdende ervaring die ik heb gehad.

,,Het zijn momenten waarop je er geen touw meer aan kunt vastknopen. Droom en werkelijkheid lopen dan volkomen door elkaar. Denk nou niet dat ik al aan de morfine ben, want zo ver is het nog niet. Daar heb ik met de huisarts en mijn kinderen goede afspraken over gemaakt. Nee, ik weet niet wat het is, misschien komt het doordat ik nu vrijwel de hele dag op bed lig en slapen en waken elkaar voortdurend afwisselen.

,,Ik schrik niet van al die beelden, ze vervullen me vooral met stomme verbazing. Wat me opvalt is dat er, afgezien van enkele verpleegsters, doorgaans vreemden in optreden. Dat vind ik wel jammer. Ik zou best mijn vrouw weer eens willen zien of vrienden van vroeger. Je zou dat moeten kunnen oproepen. Natuurlijk, je hebt je herinneringen en daar geef ik me ook graag aan over, maar deze beelden zijn anders, je ervaart ze als de werkelijkheid zelf. Het is alsof je leven opeens weer volstroomt met personen en gebeurtenissen. Een beetje als vroeger, maar toch anders.''