Zin om te leven

Haar mobiliteit reikt niet verder dan haar rolstoel en de handen die haar willen duwen. In haar hoofd hangt altijd mist, al varieert de dikte per dag. Als haar dochter met haar een kledingzaak wil binnengaan, protesteert ze heftig. ,,Veel te duur'', zegt ze. Maar als ze de prijzen in euro's ziet, vermindert haar tegenstand.

Honderden euro's later zit ze weer in de huiskamer van het verpleeghuis. Links van haar telt een lotgenote met luide stem onafgebroken van één tot honderd, een ander trekt zacht jammerend steeds haar jurk omhoog.

Zij merkt er niets van en klemt de tas met kleren tegen zich aan. ,,De zusters zullen wel zeggen dat ik de mooiste kleren van iedereen heb.'' En dan schijnt opeens de zon door alle mist heen: ,,Je krijg gewoon weer zin om te leven.''