Zalf

Voor de toonbank bij de apotheker stond een oude vrouw in een aangevreten bontjasje, die geprikkeld zei: ,,Ik dacht dat ik aan de beurt was.''

Ze had gelijk. Ik was in mijn verstrooidheid voorgedrongen en moest deemoedig een stapje achteruit doen. Zo kwam ik in een positie waarin ik uitgebreid haar achterhoofd kon inspecteren, een nogal zanderig, met rossige plukken struikgewas beplant gebied.

,,Ik had graag zo'n tube aambeienzalf'', zei ze luid tegen de apothekersassistente, een meisje van Marokkaanse afkomst.

De assistente knikte en wilde al naar achteren lopen toen de vrouw eraan toevoegde: ,,Wat doen die nu?''

De assistente aarzelde. Rare vraag, zag je haar denken. Toen zei ze: ,,Ze helpen goed als u veel last heeft.''

,,Nee, ik bedoel: hoeveel kosten ze nou?'' zei de klant.

Helaas kan geen enkele cursus je op álle taalgrillen voorbereiden.

,,O'', zei de assistente, ,,drieënhalve euro.''

Dat was opgelost, en ik kreeg even de tijd om mezelf af te vragen of ik op enig moment in mijn toekomst in staat zou zijn en plein public aambeienzalf te kopen. Ik kende mezelf – een beetje – en betwijfelde het ernstig. Eerder zou ik zo lang mogelijk wachten (,,nee, gaat u voor, ik heb alle tijd'') totdat er geen enkele andere klant meer was om me dan fluisterend naar voren te storten met de vraag: ,,Tuubbijenzalf graag.''

Waarna de assistente zou vragen: ,,Wat zegt u?''

Het gebrek aan schaamtegevoel van andere mensen kan me razend jaloers maken. Hoeveel mensen stonden en zaten er wel niet in deze zaak? Drie mensen achter de toonbank, drie wachtenden ervoor en twee op een zitbankje terzijde. Op de grond lag ook nog een hond, maar die kijken nooit op van vieze praatjes.

Als ik deze vrouw was, zou ik nu over mijn hele lichaam en zeker in de buurt van mijn aars een storm van jeuk voelen opzetten waar geen zalf ter wereld tegen opgewassen was. Bovendien zouden mijn broek en onderbroek langzaam van mijn heupen zakken, en terwijl ik me beschaamd kleiner probeerde te maken en me vooroverboog (!), zou de hele zaak uitroepen: ,,Moet je nou eens kijken! Zou die man nu pas aambeienzalf gaan gebruiken?''

Ik wendde me huiverend af en liep naar een schap tegen de wand waarop wat medische folders lagen. Het bestuderen van medisch voorlichtingsmateriaal is een van mijn macabere liefhebberijen. Het geeft je een merkwaardige mengeling van opgewekte en sombere gevoelens.

Ook hier lagen de verrukkelijkste kwalen in de aanbieding: dementie, hoofdluis, brandend maagzuur, verstopping, impotentie. En, wat veel urgenter was, ook aambeien want ik besefte dat dit een kwaal was die ik te allen tijde moest voorkomen.

Maar hoe? Gretig las ik de aanbevelingen totdat ik bij de volgende was aangekomen: ,,Duw een uitpuilende aambei elke keer na de ontlasting naar binnen.''

De lezer die nog aan zijn avondeten moet beginnen, zal niet blij zijn met deze zin. Maar wat dacht hij van mij? Ik moest nog naar de slager.