Russisch eenmansleger sloopt Raemon Sluiter

Tennisser Raemon Sluiter stond vandaag in Melbourne bij de Australian Open voor de taak titelkandidaat Marat Safin `te slopen'. Maar niet de Rus maar zijn Nederlandse belager bezweek uiteindelijk onder het geweld. Sluiter verloor in vier sets.

Het was een loting waar menig tennisser van zou gruwen. Zo niet Raemon Sluiter. Geconfronteerd met de naam van zijn komende tegenstander (Marat Safin) reageerde de 24-jarige Rotterdammer opvallend koeltjes. ,,Hij rolt wel eens uit zijn koffer dat hij totaal geen zin heeft om een balletje te doen'', glimlachte Sluiter voorafgaand aan zijn openingsduel bij de Australian Open in Melbourne.

Nee, angst voor de flegmatieke Rus, vorig jaar nog verliezend finalist bij hetzelfde grandslamtoernooi, beweerde Sluiter niet te hebben en wie zijn staat van dienst kent, begreep die zelfverzekerde houding. In Stockholm was hij drie maanden geleden nog te sterk voor de onbetwiste nummer één van de wereld, de Australiër Lleyton Hewitt. Sluiters status als de `reuzendoder' van het Nederlandse Davis-Cupteam is genoegzaam bekend in de tenniswereld.

Daarnaast, en ook dat besefte Sluiter als geen ander: geen tennisser zo grillig als Marat Safin. Regelmatig immers ontstaat kortsluiting in het hoofd van de winnaar van de US Open in 2000. Vorige maand leidde hij de Russische landenploeg nog naar de eindzege in de finale van de strijd om de Davis Cup. Op zulke momenten valt geen land met hem te bezeilen en is de veelzijdige maar wispelturige nummer drie van de wereld vooral de gevangene van zijn eigen emoties.

Bovendien was daar ook nog de vermeende fysieke kwetsbaarheid van zijn opponent, waarmee Sluiter stilletjes rekening hield. Vorige week gaf Safin zich uit voorzorg op bij het voorbereidingstoernooi in Sydney. De grote vraag was of en hoe zijn gekwetste rechterschouder, het gewricht waarmee hij vorig jaar 623 aces in 82 duels produceerde, het vandaag in Melbourne zou houden.

Hoopvol begon Sluiter dan ook zijn op het eerste gezicht kansloos ogende missie, om na twee uur en 33 minuten alsnog tot de slotsom te komen dat van zijn brutale voornemen (,,Ik ga hem slopen'') weinig terecht was gekomen: 4-6, 6-4, 3-6 en 4-6. Sterker: niet Safin maar zijn belager aan de overzijde van het net bezweek uiteindelijk onder het geweld dat vanaf de baseline werd ontketend. ,,Het leek af en toe alsof een leger op me af kwam denderen'', zei Sluiter.

Diep ontgoocheld was de nummer 72 van de wereld naderhand, in de wetenschap dat hij verzuimd had de spaarzame kansen te verzilveren. Zo liet hij op 4-3 in de vierde set maar liefst drie breekpunten onbenut. Sluiter had dan weliswaar ,,een redelijk potje'' gespeeld in de nagenoeg volle Vodafone Arena (10.000 toeschouwers), toeslaan op de cruciale momenten bleek niet aan hem besteed nadat hij vier sets lang op de toppen van zijn tenen had moeten lopen. ,,Het probleem is: ik moet de hele wedstrijd in de hoogste versnelling spelen, terwijl Safin als het moet nog even een tandje kan bijschakelen. Dat is zijn klasse.''

Realiteitszin kon hem na afloop van zijn vierde voortijdige en opeenvolgende uitschakeling bij de Australian Open toch al niet worden ontzegd. Fataal was bij nader inzien ook zijn inzinking in de eerste set, zo luidde zijn bittere analyse. Ondanks een voorsprong van één break had hij zijn tegenstander alsnog langszij laten komen. Vijftien punten op rij maar liefst mocht Safin maken. Sluiter stond erbij en keek ernaar. Mismoedig: ,,Ik heb hem niet tot de grens kunnen drukken.''

Met verwoestende klappen sloeg Safin zijn uitdager uiteindelijk murw. Niet voor niets immers moest Sluiter halverwege de derde set de hulp van de toernooiarts inroepen, toen zijn rechterhand werd getroffen door een krampaanval. Hetzelfde euvel openbaarde zich vorig jaar bij de US Open in zijn duel tegen een andere krachttennisser, de Amerikaan Andy Roddick. ,,Het is daarom geen toeval'', vermoedde het slachtoffer.

Aanzienlijk opgewekter verliet Sluiters vriend en collega Martin Verkerk een dag eerder de Australian Open. Met opgeheven hoofd zelfs nam de 24-jarige debutant uit Alphen aan den Rijn afscheid na zijn eervolle nederlaag tegen zijn Australische evenknie, hardhitter Mark Philippoussis: 4-6, 4-6, 7-6 en 3-6. ,,Bewijzen kan ik het niet, maar mijn gevoel zegt dat ik hier met een gunstiger loting én in deze vorm minimaal de derde ronde had kunnen bereiken'', zo sprak Verkerk zich gisteren moed in na zijn `vuurgevecht' in de Rod Laver Arena.

Net als ruim vier maanden geleden bij de US Open, toen Verkerk in de eerste ronde moest aantreden tegen local hero Roddick, koppelde het lot hem aan een van de thuisfavorieten, de onlangs van een ernstige knieblessure herstelde Philippoussis. ,,Ik vind het mooi hoor, spelen voor zo'n groot publiek en in zo'n stadion'', verzuchtte de Nederlander. ,,Maar na twee keer zou ik in de eerste ronde van een grandslamtoernooi ook wel eens op een bijbaan tegen een mindere speler willen beginnen'', zei Verkerk.

Na de winst van de tiebreak in de derde set hoopte Verkerk, net als zijn tegenstander gisteren goed voor 23 aces, op een ommekeer. Die bleef uit, tot frustratie van Verkerk. Al signaleerde de nummer 85 van de wereld ook lichtpunten. ,,Ik heb geleerd voortaan wat vaker naar het net te gaan, net als Philippoussis vandaag deed. Dat maakt toch indruk, zo'n beer die op je afkomt. En laten we wel wezen: ik ben ook niet de kleinste.''

Dat is ook Sluiter niet, zij het dan in figuurlijke zin. Al ontkwam de dubbelhandige baseliner vandaag niet aan de sombere conclusie dat hij het, al zijn vorderingen ten spijt, met zijn weliswaar degelijke speltype moet afleggen tegen veelzijdige krachtpatsers als Safin. ,,Een Safin in goeden doen is door bijna niemand af te stoppen.'' En met ironische ondertoon: ,,Op basis van mijn ranking ben ik zeker niet de eerste gegadigde hem te verslaan.''