Hele goede vrienden

De hele avond mobieltjesgepiep: dochter is eindelijk verliefd. Maar het grote genieten duurt slechts een week.

Vijftien jaar. De hormonen gieren door haar lijf. Schoolwerk is ineens van ondergeschikt belang. Jongens, nablijven op het schoolplein, mobiel contacten, druk SMS-verkeer met vriendinnen over de laatste ontwikkelingen in relaties.

Lijken zij op hangjongeren? ,,Nee, hoe kom je daar nou bij? Wij hebben gewoon vet veel te vertellen aan elkaar, beter toch.''

Ik beperk het avondlijk gechat, want haar tijdsbesef is aardig verstoord.

Huisgenoten doen hun uiterste best om alle opeenvolgende namen en bijzonderheden in te prenten. Marc werkt in de horeca, Tristan voetbalt en Marco heeft een neuspiercing.

Bovendien de escapades van vriendinnen: Linda gaat met Bram, Anne met Diederik en Iris en Joris hebben het net in overleg uitgemaakt. Twee dagen later blijkt het toch weer aan.

Ondanks al dit gedoe gaat wederzijdse verliefdheid haar voorbij. Een hard gelag, ze heeft het er moeilijk mee. Is ze wel de moeite waard?

Tot de omslag, net voor de schoolvakantie. Yes: het is zover. Op elkaar verliefd. Ze straalt en kan nu echt als ervaringsdeskundige meepraten met vriendinnen. Het nieuws gaat on line als een lopend vuurtje door het netwerk. De hele avond mobieltjesgepiep. Het grote genieten duurt een kleine week. Dan stopt de school, helaas. Ze kunnen elkaar voorlopig niet zien; haar survivalkamp sluit naadloos aan bij zijn vakantieplannen aan zee. De frequentie van de sms-'jes daalt in de loop van de weken. Rust aan het front.

Gisteravond zagen ze elkaar weer. Ik fiets haar op de schemerige polderweg in de zomerregen tegemoet, hij woont namelijk twee dorpen verderop. Doornat zwaait ze enthousiast vanuit de verte. Ze ziet er bijzonder opgelucht uit. Met kloppend hart wacht ik op het relaas van de verliefde puber. Ze uit zich kort en krachtig: ,,We hebben afgesproken hele goede vrienden te blijven, het werd toch niks tussen ons.'' Een last is van haar afgevallen.

    • Mieke Degenaar