Camiel

Je bent niet elke dag getuige van de wording van een nieuw politiek fenomeen, en daarom mocht ik gisteravond niet ontevreden zijn. In het gebouw van de Liberaal Joodse Gemeente nabij de RAI in Amsterdam vond een discussiebijeenkomst plaats over de situatie in het Midden-Oosten met een aantal politici, onder wie Bert Koenders (PvdA), Boris Dittrich (D66), Farah Karimi (Groen Links) en vooral Camiel Eurlings (CDA).

Ja, vooral Camiel Eurlings. Ik had wel eerder van dit veelbelovende Kamerlid gehoord, maar hem nog niet in levenden lijve in actie mogen zien.

Wie is Camiel Eurlings? Hij is afkomstig uit Valkenburg en kwam in 1998 als 24-jarige met 20.000 voorkeurstemmen de Kamer binnen, nadat hij vanuit een gehuurde Engelse dubbeldekker campagne had gevoerd onder de Limburgse kiezers. `Us Camielke' is van kindsbeen met de politiek vergroeid geraakt. Zijn vader was gemeenteraadslid en later gedeputeerde, en Camiel ging al als 8-jarige voor bedtijd op de publieke tribune naar de gemeenteraadsvergadering kijken. ,,Gek, he, dat politiek al op zo'n jonge leeftijd in je bloed zit'', zei hij eens.

Het is niet alleen gek, het is mogelijk zelfs griezelig, vooral als er niet veel méér dan politiek in het bloed komt. Of dat bij Camiel het geval is, valt aan de buitenkant moeilijk te beoordelen, maar het heeft er wel een beetje de schijn van.

Allemachtig, wat een fanatisme.

Camiel, bijna drie uur lang op het puntje van zijn stoel gezeten aan de rechterhand van voorzitter Ronny Naftaniel, praatte louter in uitroeptekens. Je zou het een vorm van permanent bulderen kunnen noemen. Wie een andere mening dan hij was toegedaan, kreeg een luidkeelse schrobbering, waarin vooral het woord `sjande' oplichtte, want Camiel is gehecht aan zijn malse Zuid-Limburgse accent.

Zo hakte hij zich een weg door het bronsgroen eikenhout van zijn taal, terwijl hij de ene uitbrander na de andere gaf. ,,Hullep aan de Palestijnen? Ja, maar dan wel aan het vollek, niet aan de maghebbers, dat moed-u wel bezaffen.''

Vooral zijn linkse tegenstanders, Koenders en Karimi, moesten het ontgelden, maar zij bleven er rustig onder, alsof zij wisten welk vlees zij in hun kuip hadden.

Maar gemakkelijk is het niet, zo'n tegenstander. Want in al zijn rechtlijnigheid en humorloosheid toonde Eurlings zich vooral een begaafd populist, iemand die precies aanvoelt wat zijn gehoor wil horen. Dit was een zaal die onvoorwaardelijke steun voor Israël verlangde, en dat kreeg ze van Eurlings, en van nog een aantal sprekers.

Het kwaad, dat was de ánder. Eén vragensteller uit de zaal hanteerde zo'n grove generalisatie over islamieten, dat de voorzitter zich ervan distantieerde. Koenders en Karimi probeerden nog wel wat nuances aan te brengen, maar het was preken voor de verkeerde parochie. Karimi zakte aan de hoek van de tafel langzaam weg in een vermoeide melancholie, een schril contrast met Eurlings die als een pitbull op zijn kans bleef wachten om elke dissident demagogisch in de kuit te bijten.

Twaalfde op de CDA-lijst. Hij zal er geen genoegen mee nemen.

    • Frits Abrahams