Schalken is onverwachts `klaar' voor Melbourne

Tennisser Sjeng Schalken, pas hersteld van een polsblessure, kreeg vandaag wat hij beoogde op de openingsdag van de Australian Open: vertrouwen dankzij een eenvoudige overwinning. ,,Ik ben weer muurvast.''

Donderdag nog had Sjeng Schalken zich vertwijfeld afgevraagd waarom hij in hemelsnaam het vliegtuig was ingestapt voor opnieuw een slopende reis. Naar Australië nog wel, voor het eerste grandslamtoernooi van het jaar. Maar wat had hij, ondanks intensieve behandelingen nog immer geplaagd door de naweeën van een al weken sluimerende blessure aan de rechterpols, daar te zoeken?

Vandaag, op de openingsdag van de Australian Open, volgde het verlossende antwoord. ,,Ik ben blij dat ik deze kant opgekomen ben en niet thuis op de bank zit'', verzuchtte de als zestiende geplaatste Nederlander na zijn eenvoudige zege (6-4, 6-2 en 7-6) op de Amerikaan Jack Brasington, die hem een plaats in de tweede ronde bezorgde. Nog verheugender was de constatering dat hij, ondanks de hinderlijk opstekende windvlagen, volhardde in degelijk spel. ,,Ik heb mijn slagen kunnen oliën en ben weer muurvast.''

Schalkens opluchting was begrijpelijk. Zijn voorbereiding op de Australian Open werd immers grondig verstoord na de openbaring van zijn polsblessure, ruim twee weken geleden tijdens het toernooi in Chennai. Sindsdien bracht de 26-jarige Limburger meer tijd door in het vliegtuig en op de massagetafel dan op de tennisbaan. Zijn racket raakte hij niet of nauwelijks aan. Een gebrek aan wedstrijdritme was het logische maar onvermijdelijke gevolg, en dus knaagde aan de vooravond van het toernooi op Melbourne Park als vanouds de twijfel in het hoofd van Nederlands bestgeklasseerde tennisser.

Zeker toen donderdag, kort na aankomst, bleek dat zijn gekwetste gewricht nog allesbehalve genezen was en Schalken vermoedde dat hij alsnog de verkeerde beslissing had genomen door naar de andere kant van de wereld te reizen. Fysiotherapeut André van Alphen moest vanuit Nederland sussende woorden spreken om zijn patiënt op te monteren. ,,André bleef maar herhalen dat het allemaal goed zou komen. Aan die woorden heb ik me uiteindelijk maar vastgeklampt'', zo bracht Schalken vandaag glimlachend in herinnering.

Ook een andere kwaal, een ,,opstartblessure'' in de heup die donderdag eveneens opspeelde, was – dankzij de in Australië aanwezige fysiotherapeut van collega en trainingspartner Richard Krajicek (Jan Naaktgeboren) – sneller verholpen dan verondersteld. Pijn- en schadevrij bleek het kwetsbare lichaam van Schalken ook vandaag nog na zijn veredelde trainingspartij tegen Brasington. ,,Geen pijn, geen last'', stelde hij naderhand triomfantelijk vast.

Zich overmatig inspannen hoefde Schalken vandaag dan ook niet. Met dank aan een tegenstander die lange tijd de indruk wekte nog beneveld te zijn door de slaap en zich ontpopte als de ideale sparringpartner van Schalken. Ruim anderhalf uur leek Brasington, een van de vele grijze muizen die het ATP-profcircuit rijk is, te willen onderstrepen dat hij zich beter als ballenjongen had kunnen aanmelden op Melbourne Park.

Zestig onnodige fouten produceerde de Amerikaanse qualifier maar liefst en Schalken hoefde op baan zes, gadegeslagen door de ook in Australië onvermijdelijke en immer jolige meute met Oranje-supporters, de bal slechts in het spel te houden om de punten vervolgens cadeau te krijgen.

Pas in de slotfase van het duel, nadat Brasington Schalkens eerste matchpoint had weggewerkt, kreeg de 26-jarige Amerikaan alsnog de geest. Vijf games op rij won de nummer 138 van de wereld en in gedachten maakte Schalken zich al op voor een vierde set. Zover kwam het niet, want in de tiebreak beëindigde Brasington de partij `in stijl': hij sloeg zijn zevende dubbele fout, waarna de doorgaans ingetogen Schalken opvallend uitgelaten zijn overwinning bejubelde.

Zijn curieuze inzinking was naderhand snel verklaard. Schalkens laatste zege dateert al weer van eind oktober, toen hij in Parijs de Fransman Arnaud Clément versloeg. ,,Omdat het toch al weer een paar maanden geleden is dat ik in het zicht van een overwinning stond, nam de spanning tegen het einde van de derde set toe.''

Met de Australian Open onderhoudt Schalken een haat-liefdeverhouding. Hoewel de snelle ondergrond rebound ace (rubber op een laagje beton) hem wel ligt, kwam hij in zeven pogingen nooit verder dan de tweede ronde. Verraderlijke weersomstandigheden en een ongunstige loting (Jim Courier, Pete Sampras en Andre Agassi) waren naar eigen zeggen de reden dat hij de afgelopen jaren telkens eerder dan op basis van zijn staat van dienst mocht worden verwacht afscheid moest nemen.

Het geluk lacht Schalken ditmaal toe, want anders dan voorheen krijgt hij de kans om in het toernooi te groeien. Hij vervolgt zijn 31ste (!) opeenvolgende grandslam overmorgen met een duel tegen Marjo Ancic, de pas 18-jarige Kroaat.

Een vluchtige blik op het speelschema heeft Schalken geleerd dat hij voorlopig niemand hoeft te vrezen. Na de opgave van de Roemeen Andrei Pavel, vandaag tegen Renzo Furlan, treft hij pas op z'n vroegst in de vierde ronde een geplaatste speler.

Ondanks zijn imposante triomftocht van vorig jaar op Wimbledon (kwartfinale) en de US Open (halve finale) blijft bescheidenheid het handelsmerk van de nummer twintig van de wereld. ,,Ik leef van wedstrijd naar wedstrijd'', benadrukte hij vandaag nog maar weer eens. Druk beweert Schalken dan ook niet te voelen. Stellig: ,,Die leg ik mezelf op, niet de buitenwacht.''

    • Mark Hoogstad