Jonge schoonheid van Nanine Linning mist ziel

Recensies over Nanine Linning openen steevast met de vermelding hoe jong ze is (25), hoeveel choreografieën ze sinds haar afstuderen aan de dansacademie in Rotterdam (1998) heeft gemaakt (tien), dat ze de Wim Bary Perspectief Prijs kreeg voor haar oeuvre en dat ze sinds 2001 huischoreografe is bij het Scapino Ballet.

Haar over night-succes heeft Lining te danken aan een onverwacht gerijpte beheersing van haar vak; Linnings abstracte dans-om-de-dans is ambachtelijk, intelligent en mooi. De andere kant van de medaille is dat het haar daarmee soms aan jeugdige onstuimigheid en recalcitrantie ontbreekt. Volleerdheid kan ook op jonge leeftijd wat voorspelbaar en braaf zijn.

Dat is ook het geval in haar nieuwe werk Warp/Marble. Op een prachtige vloer van spiegelende folie dansen vijf dansers rond een beweegbare lamp die de uitvergroting lijkt van een tandartslamp. Een van de dansers beweegt de hangende lichtbron bij tijd en wijle rond. Het mooie koude blauwe licht dat eruit komt, schept de sfeer van een kille kliniek. Aangezien Linning zich liet inspireren door het syndroom van Gilles de la Tourette ligt die associatie voor de hand. Voor choreografen is Tourette een dankbare bron, want wie eraan lijdt kan dwangmatig en onwillekeurig in soms bizarre bewegingen vervallen. Eindeloos hoofdschudden bijvoorbeeld, grenzen trekken of letters schrijven in de lucht, sprongetjes maken, benen uitsteken et cetera - bewegingstics te over. De vijf dansers lijden eenzaam in een hoekje of juist met elkaar aan dergelijke tics en ze schudden en `stotteren' van gekte wat af. Hier en daar wordt het in Warp/Marble zelfs mimisch en zijn er scènes waarin de spasticus door als razenden typende dames wordt geanalyseerd. Het zijn raadselachtige fremdkörpers in het verder zo abstracte en dynamische werk.

De beelden die Linning schept zijn vaak van een caleidoscopische schoonheid; als vanouds waaieren de dansers in verschillende formaties uiteen om elkaar later weer te treffen. Het effect wordt gesorteerd door veel unisono te dansen. Het ziet er fraai uit, ook al omdat er door alle vijf de dansers prachtig gedanst wordt. Wat ontbreekt is echter een ontwikkeling. Afgezien van de lamp die af en toe verhangen wordt, leiden alle dynamiek en mooie bewegingen nergens heen. Zelfs de freezes die het tempo stil moeten leggen worden voorspelbaar en het muzikaal elektronisch modernisme van Ryuichi Sakomoto voegt weinig contrapunten toe. Het licht lijkt spectaculair maar blijft uiteindelijk ook in een paar dramaturgisch onduidelijke standen hangen. Warp/Marble is een choreografie van het hoofd en raakt nergens je hart. Zoals Odysseus zich ooit ging vervelen bij Calypso, de mooiste vrouw van de wereld, zo is de overdosis schoonheid hier van eenzelfde tekortschietende buitenkant. Het heeft nog geen ziel. Gelukkig is er altijd nog het cliché: Linning is nog jong en heeft een lange toekomst voor zich.

Voorstelling: Warp/ Marble door Productiehuis Rotterdam/Stichting Pipsters. Choreografie: Nanine Linning. Muziek: Ryuichi Sakomoto. Reprises Solo Version 5.0 en Karpp? Gezien 10/1 Schouwburg Rotterdam. Tournee t/m 21/2. Inl : 010-4764840 of www.naninelinning.nl

    • Ingrid van Frankenhuyzen