Fortuyn en pijltjes

Vox Populi, Vox blurp? Vroeg ik me af in een vlaag van existentialistische vertwijfeling terwijl de pijltjes me om de oren vlogen. Mijn tweede aarzelende overweging ging nog een stukje dieper en bracht me tot de kwintessens van het wezen van Nederland na een jaar Fortuynistische opstand: zouden de elites van Boven Nederland hun nederlaag eindelijk erkennen door dit weekeinde toch een blik naar beneden te werpen? Ja, zou het mogelijk kunnen zijn dat de vaderlandse intellectuele voorhoede, al dan niet met geknepen neus en een klotsende blurp in de maag, drie avonden lang stiekem op SBS6 heeft afgestemd? Het lijkt niet echt ondenkbaar. Want, laten we wel wijzen, als daad van politieke incorrectheid voor de bovenlaag is kijken naar een avondje hangbuiken, gouden ringen en piercings begeleid met one hundred and eightyyyyyy-kreten vrij onschuldig zolang je dit aan je vriendenkring niet verklapt.

Dat de zender van de Stem van Nederland en Kay van de Linde sinds jaar en dag de exclusieve rechten voor het Embassy-toernooi, het officieuze wereldkampioenschap voor darters, heeft verworven is absoluut geen toeval. Net als de zender is dartssport volks en rechts. Anders dan hun voorgangers hebben politici van de huidige lichting de boodschap goed begrepen. Ik kan me niet voorstellen dat in 1998, op de avond zelf dat Raymond van Barneveld zijn eerste Embassy-titel won, Wim Kok de Hagenaar onmiddellijk zou hebben gebeld met de mededeling dat `Nederland trots is op het grandioze resultaat van vanavond'. Dan hadden de elites hun premier `grandioos' uitgelachen.

Zo'n instant telefoontje pleeg je als linkse bewindsman hooguit als Ton Sijbrands, na twintig dagen diepzinnige overpeinzingen, in een doodstil zaaltje het WK-dammen aan een lijkwitte Moskoviet heeft ontfutseld. Maar de tijden zijn veranderd en de gezichten zijn nu goudbruin van de zonnebank.

Gisterenavond was het Jan Peter Balkenende die er als de kippen bij was om, tien dagen voor de verkiezingen, `the return of the legend' telefonisch te salueren. Met woorden als `trots' en `grandioos' aan het adres van Barney laat JP duidelijk zien dat hij de aansluiting met het Fortuynistische deel van zijn electoraat niet wenst te verliezen. Dit was, met het sturen naar het Engelse Frimley Green van zijn staatssecretaris van Sport, een magistrale zet. Het bewijst dat met een flitsende afdaling naar de lager gelegen regio's waar kroegtijgers broodjes shoarma en bacardi-jus doorgaans gulzig naar binnen slaan, een gereformeerde politicus soms een fijnere neus kan hebben dan drie bataljons sociaal-democraten bij elkaar.

Of Pim echt dol op dit spel is geweest betwijfel ik. Hij was immers meer geporteerd op het werpen van andersoortige pijltjes in duistere kelders. Maar dat zijn aanhang gisteren massaal naar de derde overwinning in zes jaar van Barney heeft gekeken, is meer dan aannemelijk. De overschakeling door SBS6 naar de stamkroeg van de winnaar in Den Haag, vlak nadat Van Barneveld Richie Davies met 6-3 in de Embassy-finale had verslagen, sprak boekdelen. Daar stonden de lallende, geperforeerde en getatoeëerde supporters van the legend te krijsen en het glas te heffen. Bijna allemaal aanhangers van voetbalclub ADO Den Haag. Van dezelfde kring dus die op de avond van 6 mei de fik in de ondergrondse parkeergarage van de Tweede Kamer staken.

Ga nu alstublieft niet denken dat ik met het voorafgaande de verweesde samenleving van darters met minachting en elitair dédain wil afserveren. Als het gedachtegoed van Pim zich vooral in het vakje triple twintig manifesteert, ben ik ook een onverbeterlijke Fortuynist. Van vrijdag tot zondagavond heb ik geen oog van het SBS6-scherm af kunnen houden. Ik hing verliefd aan de LPF-blik van Barney wanneer hij alweer zijn derde leg winnend had afgesloten. En met tranen in mijn ogen heb ik die van wederhelft Sylvia beantwoord. Ik ben helemaal om, maar het was wel a hell of a job.

    • Sylvain Ephimenco