Kim Richey

Of het nou country is, alt. country, americana, of al die andere soorten muziek voor de niet meer zo jonge pop/rockliefhebber, hun beoefenaren hebben helaas de blik standvastig gericht op het verleden. Vooral de mannen laten het ernstig afweten, de leukste platen in Nashville en Austin worden al jaren gemaakt door vrouwen: Mary Gauthier, Alison Krauss, Mary Chapin Carpenter, Trisha Yearwood. De laatste twee zijn bevriend met liedschrijver Kim Richey, van wie ze beiden werk op hun platen hebben staan – net als trouwens Ilse DeLange. Richey bracht al eerder aardige platen uit, maar Rise tart elke beschrijving. En richt de muzikale blik op het heden, in plaats van achteruit.

Voor iemand die haar brood in Nashville verdient met het schrijven van countryliedjes flirtte Richey op haar eerdere platen al opmerkelijk veel met de betere popmuziek. Dat doet ze hier opnieuw, en met opmerkelijk resultaat. Van countrymuziek is geen sprake, of het moest die kale banjo zijn in `Good Day Here': minimal country dan, en de kracht van deze plaat is dat zo'n vondst niet wordt uitgemolken. En vondsten zijn er genoeg, in soms grillige arrangementen, nergens gekunsteld of freaky, maar getuigend van een ware liefde voor de muziek. Zoals in `Fading', waar een melodica als een statig zeilschip tevoorschijn komt en weer in de mist wegglijdt. En in het majestueus georkestreerde, maar toch vederlichte `Without You', dat wat doet denken aan Portishead. Richey, met een stem als een nuchtere versie van Lucinda Williams, maakt hier met hulp van Chuck Prophet (Green On Red) en vooral van producer/multi-instrumentalist Bill Bottrell (Sheryl Crow, Michael Jackson, Madonna) een plaat die psychedelische folk (`Electric Green'), pop, lounge-jazz (`Reel Me In') en americana mengt tot een van de beste platen van het afgelopen jaar. Onvergelijkbaar veel beter dan de slappe countrypop van Shania Twain, Faith Hill en LeAnn Rimes.

Kim Richey: Rise. Lost Highway 170 327-2