Goedereede - Herkingen

Joyce Roodnat loopt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in de slikken van Flakkee.

Het wandelboekje waarschuwt dat de slikken van Flakkee `nat tot zeer nat' kunnen zijn `na lange regenperioden' en adviseert in dat geval een alternatieve route te nemen, hoog en droog over de Zeedijk. Nu heeft het onlangs dagen lang hard geregend, dat geef ik toe, maar vandaag is het droog en het vriest een beetje. Een alternatieve route is tweede keus. Loop hem, en je zult nooit weten of het werkelijk noodzakelijk was de echte route te ontwijken. Bovendien, ik wil die slikken zien dat woord alleen al.

We lopen het zoete vissersplaatsje Goedereede uit en maken een stief tochtje schuin tegen een harde wind in, over een brede dijk. In het uitgestrekte, paarsige akkerland dragen de vogelverschrikkers oliejassen en zuidwesters. De kale bomen op onze en de andere dijken ogen iel, maar ze zijn met vele en ze houden de rijen gesloten.

Daar zijn de slikken dicht struikgewas, elzenhagen en duindoorns met een bochtig pad ertussen. Zullen we toch die Zeedijk nemen? Nu kan het nog. Nee! Nergens voor nodig. Omlopen is voor watjes. We dalen de dijk af, schuiven de slikken in. Zie je wel, het valt reuze mee. Er staat wat water op het graspad, maar dat is heel goed te doen. Het water knarst onder de voeten, want er liggen dunne laagjes ijs. De wind voel je hier niet; de handschoenen kunnen uit, de sjaal los, de jas open. In de lucht worden de kleine wolken tot witroze vegen geblazen; de zon is een schel lichtende bol.

Man vraagt: ,,Hoe groot zijn die slikken eigenlijk?'' Ik kijk naar hem en schiet in de lach. Net als ik schuifelt hij hangend aan de takken van de elzenhagen vooruit, scheldend op duindoorns. Het knarsen is allang plonzen geworden, want eigenlijk is dit pad een sloot. Het rimpelt onder de knappende ijsvliezen en het is afgeboord met sterk vergroeide bosjes waar je nog niet de punt van je schoen tussen kunt wurmen, laat staan dat je er terecht kunt voor een complete stap op het droge. De sloot strekt zich uit zover het oog reikt, het water weerspiegelt de wolkjes. We treffen een pol riet voor twee personen, daar gaan we thee uit de thermosfles staan drinken en op de kaart kijken. Het pad door de slikken van Flakkee is zo'n drieënhalve kilometer lang, maar ik heb geen idee van de afstand die we al hebben afgelegd.

Is dit wel verantwoord? Weet ik niet, maar teruggaan ook niet want je weet niet hoe ver we al zijn en na die bocht, daar, zou het droog kunnen vallen. Inderdaad, dat gebeurt. Zie je wel: grond. O nee, toch niet. Water. Diep water. Er volgt een nieuwe klauterpartij langs de takken. Eén stap naar het midden en je schoenen stromen vol en dat is het laatste wat je moet hebben.

We bereiken de dijk en klimmen erop. Het was afzien, maar mooi afzien.

Bij ondergaande zon, oranje met een geel flakkerend zeestraatje ervoor, betreden we het haventje van Herkingen. In de theetuin schenkt de waardin ons droge sokken.

17 km. Kaarten 9 t/m 12 (in omgekeerde richting gelopen) uit: R. Burgers (eindred.): Deltapad. Uitg. Stichting Lange-Afstand-Wandelpaden.

Openbaar vervoer tussen begin- en eindpunt is tijdrovend.

Inl. tel 09009292.

Tel. taxi: 0187 484256.