EUFORIE: Björn Daehlie, Nagano 1998

Was hij nu echt helemaal uitgeteld? Of dacht hij na over het verdere verloop van zijn carrière? Wat het ook was, de Noorse langlaufer Björn Daehlie bleef op 22 februari 1998 minuten lang in de Japanse sneeuw liggen.

Moe was hij zeker van – wat hij toen nog niet wist – zijn laatste grote race èn dus ook zijn laatste overwinning: olympisch goud op de vijftig kilometer cross country vrije stijl waarbij de loper de `schaatsslag' gebruikt. Hij had vooraf niet erg veel zin in de race gehad: een dertigste plaats zou al mooi zijn had hij de dag ervoor nog gezegd. Maar uiteindelijk zat hij zo toch niet in elkaar: een uur nadat hij gefinishd was en zijn lichaam weer helemaal op orde had, maakte hij duidelijk dat hij net de `zwaarste race' uit zijn loopbaan achter de rug had. ,,Mijn benen ontploften. Ik dacht dat ik de laatste kilometers moest stoppen, zoveel pijn en kramp had ik.'' Op karakter nog net even iets meer uit de kast halen, kenmerkt de winnaar. En dat is hij: acht olympische titels, negen wereldtitels en nog eens negen zilveren medailles bij deze evenementen illustreren dit. Dat Nagano zijn derde en misschien laatste Olympische Spelen zouden worden had hij vooraf al bedacht, maar hij wilde er in elk geval nog wel wat wereldtitels bij. Een vrij onschuldige val begin 1999 en wat medisch gepruts daarna noopte hem in 2001 te stoppen. Zijn lichaam kon niet meer. Aan bijna twintig jaar verslaving, met 10.000 trainingskilometers per jaar, was een eind gekomen. De ontwenning deed hem veel pijn.

Dit is het 22ste deel in een serie over vreugde in en rond de sport.

    • Quirien van Koolwijk