Sjouwen

In het Friese dorp Veenwouden is de openbare basisschool vernoemd naar de nestor van de Nederlandse literatuur, Theun de Vries (1907). Om de relatie schrijver-school inhoud te geven, krijgen de leerlingen aan het eind van groep 8 een gesigneerd boek van `hun' auteur.

Eind 2002 is er een probleempje. De Theun de Vries-skoalle wil graag een nieuwe voorraad, maar bij de Grote Uitgever aan het Singel zijn alle Salamanders uitverkocht. Wat nu? Uitgeverij Pirola in Schoorl heeft De Schellenboom van De Vries gepubliceerd. Zou die misschien... Eén telefoontje is genoeg om er tweehonderd te bestellen; geen pockets, maar `echte', gebonden boeken.

Logistieke problemen doemen op. Vier volle bananendozen moeten van Schoorl via de woning van De Vries aan de Egelantiersgracht in Amsterdam naar Veenwouden. Twee man sterk halen we met een bestelbus om elf uur de boeken uit Schoorl. De bus kunnen we niet of zeer moeilijk in de Jordaan kwijt. We besluiten daarom het laatste traject per trein af te leggen en parkeren de bus bij station Castricum. De vier dozen gaan op het steekkarretje. Maar het perron is aan de andere kant van de tunnel. Dus trappen af, trappen op, trein in. De conducteur: ,,Zeker een verhuizinkje?''

Na Amsterdam CS volgt een moeizame optocht door de hoofdstad richting Egelantiersgracht. Mijn duwman zweet, maar wil het roer niet afstaan. Wij vragen ons af hoe rolstoelers zich door deze metropool verplaatsen. Bij de schrijver moet de vracht drie steile trappen op. De oude meester verwacht ons, maar is toch verrast als er een derde en zelfs een vierde bananendoos in de gezellig volle woonkamer neerploft. Spelend met twee pennen neemt hij bereidwillig plaats aan de eettafel. Alles verloopt volgens een vast schema. Ik leg de boeken open, de schrijver signeert met verbazend vaste hand en mijn reisgenoot pakt de boeken in. Af en toe pauzeren we even. Is er nog nieuws uit it heitelân? En hoeveel leerlingen heeft de school nu? Ik verleen psychologische ondersteuning door luidop de stand bij te houden: ,,Het schiet al lekker op Theun, nog twee dozen.''

Na 55 minuten is de sessie afgelopen. De auteur is moe maar voldaan. De cooling down bestaat uit een glas fris met een portie literaire roddels. Dan dalen we af. Oant sjen! De terugreis verloopt met veel bekijks maar probleemloos. We weten nu precies op welke punten de handen flink uit de mouwen gestoken moeten worden. In Castricum helpt de conducteur ons met uitladen. ,,Alle tijd heren, zonder mij vertrekt deze trein niet.''

Vlak voor de Afsluitdijk steken we om 18.35 uur tevreden een sigaartje op.

    • Douwe Kootstra