Zaak-Brongersma 2

In het artikel `Onduidelijkheid bij euthanasie is gebleven' (NRC Handelsblad, 27 december), staat het volgende: `Het artsengenootschap KNMG pleit voor een maatschappelijk debat over hoe artsen moeten handelen als patiënten die ,,lijden aan het leven' vragen om levensbeëindiging.' ,,In de praktijk is het een grijs gebied', aldus het KNMG.

Maar zou het misschien zo kunnen zijn dat de kennis van sommige medici tekortschiet indien curatieve zorg niet meer baat?

Onderzoek heeft uitgewezen dat patiënten die hun gevoel van waardigheid verliezen, ook hun wil om te leven verliezen.

Een holistische benadering van de mens, palliatieve zorg die meer gericht is op het beheersen van pijn en lijden dan op het bestrijden daarvan, behoort toch eigenlijk ook tot de taak van de medici?

Ik denk dat een maatschappelijk debat over het onderwerp: Hoe kan de arts, maar ook de verpleging, de familie en vrienden ertoe bijdragen dat een patiënt zijn menswaardigheidsgevoel niet kwijtraakt, maar ook in een moeilijke fase in het leven de pijn en het lijden kan (ver)dragen en niet, dat uit een soort armoede euthanasie ter sprake komt.