Jasmin moet haar hoofddoek afdoen

Jasmin Bensid (12) mag niet met een hoofddoek de schoolklas in. Ze weigert toe te geven. ,,De Turkse onderwijsassistenten mogen hem wel ophouden.''

Op de keukentafel liggen twee bruine boterhammen met kaas in een plastic zakje klaar. Jasmin Bensid, twaalf jaar, slotjesbeugel en spijkerbroek, stopt het pakketje in haar rugzak, neemt nog een Danoontje uit de koelkast en loopt samen met haar vader naar de auto. Ze woont in Amsterdam Oud-West en zit in groep acht van de protestants-christelijke basisschool Timotheus in Geuzenveld, de school die het dichtst bij haar moeders huis is.

Sinds maandag mag Jasmin de klas niet meer in. Ze heeft besloten haar hoofddoek op te houden. Dat mag niet van school. In de schoolgids staat dat petten, mutsen en hoofddoeken af moeten in de klas. Maandag werd ze geschorst. Op dinsdagochtend half negen moest ze zich met haar vader melden bij directrice Alma Winkelman. Of ze zich had bedacht. Maar Jasmin heeft zich niet bedacht. Voor straf moet ze de hele dag op de kamer van de directrice zitten.

Die hoofddoek draagt ze al een jaar, maar ze stopte hem net als alle andere meisjes op school in haar tas als ze de klas inging. ,,De andere meisjes zijn bang'', zegt ze. Maar zij niet meer. ,,De Turkse onderwijsassistenten mogen hem wel ophouden. Dus ik ook.''

Vanochtend vroeg de directrice weer of Jasmin haar gedrag had verbeterd. En weer werd ze aan een tafeltje apart gezet om een toets te maken. Moeders met gezichtsluiers zeggen hun kinderen gedag in de gang. Volwassen vrouwen met hoofddoek, die duidelijk bij de school horen, lopen in en uit de directeurskamer. Directrice en schoolbestuur weigeren elk commentaar. ,,Je kunt van alles in de schoolgids zetten'', zegt directeur Jessica Silversmith van het Meldpunt Discriminatie Amsterdam. ,,Maar een hoofddoek verbieden mag niet. Dat is in strijd met de vrijheid van godsdienstuiting.'' Dat een andere school, het ROC Amsterdam, de chador of gezichtsluier verbiedt, is volgens Silversmith wel juridisch haalbaar én begrijpelijk. ,,Een gezichtssluier bedekt alles, maakt communicatie onmogelijk. Maar een hoofddoek is net zoiets als een kruisje om je nek, of een davidssterretje.''

Al eerder was er wat discussie geweest met de directrice, zegt de vader van Jasmin, Abdul Bensid (41). Hij had in de kerstvakantie een reis voor haar geboekt naar Marokko. Ze logeerde bij haar nicht van achttien. ,,Ze moest er even uit. Haar moeder en ik zijn gescheiden. En zij had net besloten bij mij te komen wonen.'' Maar de terugreis zou pas op 8 januari zijn en de directrice weigerde haar twee extra vrije dagen te geven. [Vervolg HOOFDDOEKJE: pagina 8]

HOOFDDOEKJE

'Jullie laten je tieten zien'

[Vervolg van pagina 1] Jasmin kwam een week eerder dan gepland terug. Keurig op tijd, maar vastbesloten de hoofddoek, die ze sinds vorige zomer droeg, nooit meer af te doen. Ook niet in de klas.

Gelovige moslimmeisjes moeten hun haar bedekken vanaf de eerste menstruatie. Vanaf die dag moeten ze ook vasten en bidden en ze mogen trouwen. Soms dragen jongere meisjes al een hoofddoek. Die ouders, zegt Abdul Bensid, hebben moeite om hun kinderen op te voeden. ,,Die denken: we wennen ze van jongsafaan aan een hoofddoek. Dan wordt het geen ruzie als ze het eenmaal moeten.'' Hij heeft zijn dochter nooit gedwongen, zegt hij. Ze zei: ,,Ik doe het niet voor jou, papa, maar voor mijn geloof.''

Jasmin: ,,Je haar laten zien is schandalig. Het is privé, iets persoonlijks. Jongens kijken ernaar en begeren je, dat is vervelend.'' Dat jongens hun schoonheid niet hoeven te bedekken, vindt ze niet oneerlijk. ,,Zij zijn nou eenmaal zo. Zij verleiden ons, niet andersom.'' Net als haar nicht uit Marokko wil ze zichzelf bewaren voor de ware, zegt ze. Voor de man met wie ze zal trouwen. Thuis doe je die hoofddoek toch ook af, had de directrice tegen haar gezegd. Jasmin: ,,Als er vreemden op visite komen, hou ik hem thuis ook op. En trouwens als ik thuis in mijn nakie loopt, hoef ik dat niet op school ook te doen.'' Dit is een democratisch land, zegt haar vader. ,,Jullie laten je tieten, kont en navel zien. Dat is jullie vrijheid. Geef ons de vrijheid iets te bedekken. Als Jasmin was teruggekomen met een mooie Marokkaanse tatoeage of een piercing, was er niks aan de hand geweest.''

En dan weerlegt Abdul Bensid ongevraagd alle denkbare vooroordelen. ,,Ik ben moslim, maar geen extremist. Ik woon hier al achttien jaar. Ik ben niet lui, heb nooit een uitkering gehad, altijd belasting betaald, nooit gestolen. Ik leer mijn zes kinderen zich aan te passen aan de samenleving zonder ons geloof te beschadigen. Mijn dochter is in Nederland geboren, maar nu wil ze volgend jaar naar Marokko. Ik wil het liever niet, ik ben té geïntegreerd, te Amsterdams. Dit kind weet wat ze zegt. Wat moet ik dan doen?''