Gretta (en Wim)

Met in haar kielzog de camera's heeft Gretta Duisenberg, `vrouw van', een bezoek gebracht aan de Palestijnse leider Yasser Arafat en de bezette gebieden.

Er waren tranen om het leed van de Palestijnen, er was een relletje over een diplomatiek paspoort, Nederlandse politici zeiden verbolgen te zijn over mevrouw Duisenbergs partijdigheid, er was een brief van haar man, ECB-president Wim Duisenberg, en tot slot was er het beeld waar het allemaal om ging: Gretta Duisenberg hand in hand met Yasser Arafat, die haar bevallig ,,hare excellentie'' noemde. Kortom: de `dramademocratie' draaide op volle toeren. Het woord is van de Belgische socioloog Mark Elchardus, die in het Zaterdags Bijvoegsel van deze krant onlangs uitlegde hoe de dramademocratie werkt: de media storten zich op een thema waarvan zij weten dat het de burgers emotioneel raakt. Zo dwingen zij politici en publieke personen, eveneens via de media, stelling te nemen of in actie te komen. Die doen dat graag omdat ze nu eenmaal aandacht willen trekken voor hun standpunten.

Inhoudelijke kennis is hierbij niet vereist. Sterker, het is eerder een nadeel. Dat was dan ook het eerste dat opviel in deze `affaire': de opmerkingen van mevrouw Duisenberg over het conflict tussen Israël en de Palestijnen blonken niet uit door kennis van zaken. Dat ze partij heeft gekozen is haar goed recht, maar wie in het Midden-Oosten wind zaait – door slechts één kant van de zaak te belichten – zal storm oogsten. Mevrouw Duisenbergs aankomst viel samen met aanslagen van Palestijnse zelfmoordenaars, die aan 23 Israëliërs het leven kostten. Haar commentaar op de aanslagen, uitgesproken voor de NOS-tv, was: ,,Ik mag het niet zeggen, maar ik snap het wel. Als je geen hoop in het leven meer hebt, geen toekomstperspectief, wat moet je dan. Als je vader dood is of vernederd, wat denkt zo'n jongen dan. Dan ga je de eer van de familie redden, dan zegt zo'n jongen mijn leven heeft toch geen waarde meer''. Hierin klinkt begrip door voor de zelfmoordacties. Eén stap voorbij begrip begint rechtvaardiging. Maar het Palestijnse terrorisme kan alleen maar categorisch worden afgewezen; met begrip en rechtvaardiging worden terroristen slechts in de kaart gespeeld.

Op de bagagedrager van de bekendheid van haar man Wim voert Gretta Duisenberg nu al maanden een éénvrouwsstrijd tegen het optreden van Israël in de bezette gebieden. Lef kan deze telegenieke, nationale variant op moeder Teresa niet worden ontzegd, en in ieder geval in Nederland hebben zij en haar zaak de aandacht gekregen die ze kennelijk wenste. Haar optreden heeft een oplossing in het Midden-Oosten geen millimeter dichterbij gebracht; haar vergoelijkende woorden zijn laakbaar en geven het geheel een venijnige ondertoon. Wim Duisenberg, president van de Europese Centrale Bank, heeft zich gediskwalificeerd door zich met een `amice-brief' aan de minister van Buitenlandse Zaken in het debat te mengen. Het siert hem dat hij ,,voor honderd procent'' achter zijn vrouw staat, maar privé- en zakelijke belangen gaan nu toch door elkaar lopen. Inzet van de brief was de diplomatenpas waarop mevrouw Duisenberg reist. Een fout is snel gemaakt, maar de voorschriften zijn helder: zo'n pas mag alleen voor dienstreizen worden gebruikt. Van een dienstreis is hier geen sprake.