Nieuws

,,Vind jij me ook een beetje te afwachtend?'' vroeg ik mijn vrouw nadat ik aan het ontbijt het nieuws over Bram en Neelie, samen met een beschuitje hagelslag, in mijn ochtendbladen had verorberd.

,,Hoezo?'' vroeg ze, nog niets vermoedend.

,,Nou, ik lees dat Neelie Bram de deur heeft gewezen omdat ie te afwachtend zou zijn geweest.''

,,Wie schrijft dat?'' vroeg ze verbouwereerd. ,,Noemen ze hun bronnen?''

,,Vrijwel alle kranten'', zei ik onwillig. Ik had geen zin in wéér een discussie over de rol van de media, en zeker niet op mijn nuchtere maag.

,,De Telegraaf zeker?'' snibde ze.

,,Die schijnt gisteren al de primeur te hebben gehad'', zei ik. ,,Nee, ik bedoel de kwaliteitsbladen de Volkskrant en Trouw.''

,,Wát schrijven ze dan precies?''

Ik begon de Volkskrant te citeren. ,,`Het sprookje lijkt voorbij...'''

,,Schrijft de Volkskrant dat?'' onderbrak ze me. ,,Ik vind het meer een typische Story-zin.''

,,Wil je het nou horen of niet?'' vroeg ik ongeduldig. En ik ging door met het citeren van de Volkskrant: ,,`Enige weken geleden al meldde een roddelblad dat het rommelde tussen Bram en Neelie. Niet dat het echtpaar er iets van wilde weten. Bevallig vlijde Neelie haar hoofd op de schouder van Bram voor een foto in...'''

,,Gadverdamme'', zei mijn vrouw, ,,wéér zo'n Story-zin.''

,,Schat, je moet maar denken: de kranten en bladen van Nederland gaan steeds meer op elkaar lijken'', verdedigde ik mijn vakbroeders zo goed en zo kwaad als het ging.

,,En wordt het echtpaar zelf nog geciteerd?'', vroeg ze streng.

Ik keek nog eens goed en las hardop: ,,`Maar vrienden bevestigen dat het avontuur sleetse trekken krijgt...''' Hier onderbrak ik mezelf: ,,Sleetse trekken, zeg nou zelf, dat is toch geen Story-proza meer....''

,,Citeert Trouw nog iemand?'' vroeg ze meteen door.

,,Jazeker'', kon ik verheugd zeggen, ,,nota bene Bram zélf.''

,,Eindelijk'', zei ze, en ze ging er meteen voor zitten. ,,dát wil ik nou wel even goed horen.''

,,`In het buitenland''', citeerde ik Trouw, ,,`tracht Peper, zwaar aangeslagen, dezer dagen zijn zinnen enigszins te verzetten. De laatste strohalm is nog binnen handbereik. ,,Want van ruzie is geen sprake'', geeft hij aan.'''

Mijn vrouw knikte nadenkend. ,,Stel je nou eens voor dat ze weer bij elkaar komen. Dat moet toch kunnen, denk je niet? In elk huwelijk is wel eens wát, of niet soms?''

,,Waar wil je heen?'' vroeg ik, de provocatie negerend.

,,Nou'', zei ze, ,,wat moeten al die kranten nou schrijven als het weer goed komt?''

In het maken van krantenkoppen ben ik altijd goed geweest, en dus zag ik meteen de oplossing voor me: ,, `Peper grijpt laatste strohalm.'''

Ze knikte. ,,Gooi alle kranten en bladen van Nederland op één hoop, noem het hele zootje Story, en laat mij verder met rust.''

De rest van de dag heb ik me nogal afwachtend opgesteld.

    • Frits Abrahams