Smalltown Romeos

Een twee drie vier raggen maar, zo vallen de Smalltown Romeos op Superfiction met de deur in huis. Superman Or Charlie Brown is echt zo'n nummer waarvan het refrein zich bij de eerste keer luisteren in je brein vast haakt – en zo hoort dat ook met een goede single. De Romeos zijn sinds hun eerste plaat vijftig procent gegroeid en zijn nu een trio, en ze zingen alledrie. Er zijn hier ongekunstelde gitaarpopliedjes en onverwachte arrangementen. Als de gitaar los gaat, wordt hij al snel weer in zijn hok teruggeschopt. Waar die dan meteen met ons begint te flirten.

Prachtig, hoe in This Morning, alweer een ijzersterk nummer, de gitaar zich wulps om het ritme vleit. Modern Love is een ode/ pastiche/ schaamteloze imitatie aan/ op/ van Lenny Kravitz. Verbluffend dat ze in Studio Het Koeienverhuurbedrijf te Purmerend hetzelfde kunnen als Kravitz met z'n dure tweedehands Abbey Road-spullen. De gitaar van Eric van Dijsseldonk is trouwens de grote ster op deze plaat: zelden zo'n goed gitaargeluid gehoord op een Nederlandse plaat. Ook de drums klinken geheel in orde. Maar óf het geld was op, óf iedereen had een hekel aan de bassist, want diens geluid springt er nergens uit. En dan helpt zo'n mono-mix ook niet erg.

In minstens drie nummers doet de zang denken aan The Hollies. Dan heeft de zanger een beetje hetzelfde nasale pathos als destijds Allan Clarke. Maar de Smalltown Romeos rocken harder: Hollies met ballen.

Smalltown Romeos: Superfiction. Monkeyman/V2 MMCD 1970